Hep kendimi şanssız zannederdim bu kızımın bana getirdiği şans sanırım.Öncelikle afet bölgesi Türkeli oturuyorum gittiğim Ayancık devlet hastanesi hasar görüp boşaltılmıştı 38 hafta hamileydim yollarımız ve hastanemiz yoktu.Yollar olana kadar doğurmıyayım diye dualar bile ettim.Ama o gelicen deyince yapılacak pek de bir şey kalmıyor.13 ağustos sabah 5 de sancım başladı Türkeli devlet hastanesine gittik.Helikopter geldi yıllardır uçağa binmeye korkan ben helikoptere bindim.203 filo (melek) bütün ekibe teşekkür ediyorum pilotundan doktorumdan ben rahat edeyim diye dizini sırtıma koyan askerinden herkese ayrı ayrı minnatarım herkes ailenden biri gibi davrandi. Ve sinop devlet hastanesine ulaştık. Doğumhanede görev olan başta Yeşim ebe olmak üzere oradaki büyün ebelere stajyerlere hasta bakıcıya minnatarım.Çok uğraştırdım onları sabır gösterdiler bana o an cok duygusal oluyorsun ailenden hek insan yoktu yanımda malum durumlardan dolayı ama kimse bana yalnızlığımı hissettirmedi. Onlar için ne yapsam nr söylesem az gelir .Rabbim iyi insanlarla karşılartırsın derler ya o gün ben hep mükemmel insanlarla karşılaştım ne korkuların nr yalnızlığım hepsini onlar sayesinde aştım. Herkese teşekkürler sizi seviyorum