Kızlar bebeğim doğduğunda 2yıl ona ben baktım çok huysuz bir bebekti ilk yıl depresyona girdim yalnızdım hep ve bazı olaylar oldu yakın cevremde yürümeye baslayınca sakinledi ama ben olmazsam kimseyle kalmıyordu destek filan aldım atlattım o süreci kızıma karsı hep cok sakindim bunsüreçlerdede. daha snra 2yasında çalısmaya basladım cok yakın bir arkadasm kızıma baktı kızımla aramız iyiydi taki pandemi girene kadar işi bıraktım evde o da bunaldı bende bunaldım ve bazen sesimi yükselttiğim oldu arkasnda hep özür diledim yanlıs yaptımı söledim ama bizi uzaklastırdı bu durum daha snra hamile kaldım hem beb düşünüyordum hemde kuzım cok istiyordu hamileliğim zor geçti sürekli yatıyordum doğuma kadar halsiz ve mide bulantısıyla gecti sabrımda cok cok azaldı biz baya kızımlada coğunlkla babası ilgilndi. Doğmdan bir hafta snra corona olduk yine bir ay onun yorgunluğu gecmedi üzerimizden bnde baya bunaldım . Kızımı asla büyük görmüyorum küçük oldunun farkındayım onu kardesbden ayırmadm bizimle uyuyabilir sınır koymadım kardes kıskanclığımz yok üstelik cok sefkatli. Ama beni bu bşrbucuk yıllık sürec cok yıprattı sanırım tekrar depresyona girmek üzeriym. Kendimi telkin etmeye calısıyorum ama fayda vermiyor kızıma yemek yemedi diye kızıyorum odasını toplamadı diye kızıyorum ama istemiyorm hemen pişman oluyorum sarılıyorum sakince sölemeye calısıyorum neden böyle oldum biliyorum aslnda ama böyle olmak istemiyorum. Beni linçleyecekseniz lincleyşn ama bana herkes insan herkes anne normal demeyin cünkü normal değil bunlar olmaması lazım kızımın benden uzaklastığını hissediyorum zaten bürün sorunda bu aözlerm tesir etmediği için bağırmaya basladım bana öyle geliyor yada yeni doğum yaptığm için böle düşünüyorm bilemiyorm işin içinden cıkamıyorum 😣😔