Laden bu ne kadar da benim yazabileceğim bir yorum olmuş.
Sabah 06:30’da “anne galk” naralarıyla başladı gün. Bir çocuk uyanır, annesi emzirir veya biberon verir veya pışpışlar; yine uyur. Normal çocuklar böyle yapıyordur herhalde. Biz de koğuş gibi dikiliyoruz ayağa. Ne yapsam uyumuyor.
Bugün bi tripli zaten. Gün içindeki uykuyu da es geçti. Yalan yok ağladım birara. Dayanamadım daha fazla mızmızlanmasına. Uykusu var uyumuyor, acıkıyor yemiyor. Sürekli “anne gel, anne galk, anne otur, anne oturma, anne yat, anne su, anne affa, anne meme” … Bezini değiştirmek için izin istiyorum, hayıy diyor. Aşağı inmek istiyor, hazırlamaya çalışıyorum kalkıp kaçıyor hayıy diye bağırarak. Gün bana bitmiyor. Akşam 22:30 gibi biter mesaim inşallah. Sonra sızmazsam bir kahve içerim diye umut ediyorum.
Mental olarak aşırı yorgunum. Bir nefeslik zaman istiyorum ama olmuyor. Canım kızım asla müsaade etmiyor. Sıkıntıdan her yerimi sivilce bastı.🥰
