Benim de 3 yasinda bir oğlum ve 5 buçuk aylık bir oğlum daha var. İkinci bebeğim doğduktan sonra yetememezlik duygusu tavan yaptı. Ve cidden ikisine yetişemiyor insan, büyük oğlumla oyunlar oynardim, dışarı çıkardık beraber mutfakta bir seyler pişirirdik vs. Ama bebek doğduktan sonra hayat birden değişti hepimiz için, ev işleri, iki çocuk, eşim, online dersler derken ne kendime vakit ayırabiliyorum ne de evlatlarıma ya da eşime yeterince vakit ayırabiliyorum. Ama hayat devam ediyor bir şekilde iyi veya kötü. Günün sonunda bildiğim ve onlara da devamlı söylediğim şey onları çok sevdiğim. Evet devamlı sizinle vakit geçiremiyorum eskisi gibi çünkü başka islerim de var ama sizi çok seviyorum diyorum ve bir gün bunlar geçecek birbirimize daha çok vakit ayırabileceğiz, hersey daha güzel olacak diyorum. Yeter ki hayata pozitif bakabilelim ve bunu evlatlarımıza da geçirebilelim sonuçta ileride yaşadıkları duyguları hatırlayacaklar en zor anlarımızda bile onları sevdiğimizi dile getirelim, gösterelim en ufak fedakarlıklarla bile olsa.