Bebeğime baktıkça içim gidiyor. Sokaktaki yavrularımızı, hayvanlarımızı, yaşlılarımızı, yardıma muhtaç kadın ve hatta devir öyle bir devir oldu ki erkeklerimizi… Hepsini düşünüyorum. Bu olay beni mahvetti. Tüm canlıları ayırt etmeksizin yapılan bu iğrençlikler, vahşetler beni kahrediyor. Ağlıyorum, kızıyorum, sayıp sövüyorum, duruluyorum. Ee sonuç? Ne olacak şimdi o çocukların hali? Ben okumaya dayanamadım, çizdikleri o tabloya bakamadım… Onlar bunu yaşadı! Hem de anneleri istedi. Biz de anneyiz… Bebeğim öylesine ağladığında bile üzülüyorum ya ben. Sadece kendi bebeğime de değil, her bir canlıya merhametim sonsuz. Bu caniler hak ettiklerini ne zaman bulacak? Görmediğimiz daha neler var? Kim bilir şu an hangi bebek, hangi çocuk, hangi hayvan, hangi insan zor durumda… Akıl sağlığımı yitireceğim. Ölümden beter etmek lazım bunları! Başta o anne olmak üzere hepsine eziyet edip ölmeleri için yalvartmak ama öldürmemek, her bir günü o çocuklara yaptıkları gibi zehir etmek lazım! İçimiz nasıl soğuyacak bizim şimdi kızlar? O yavrular ve niceleri ne yapacak biz bile bu denli etkilenmişken…