20 aylık hiç birşeyden korkmayan bir oğlum var. İnternette korkan çocuklarla milyon tane makale var ama korkmayanla ilgili yok. Çok stresliyim. Oğlum cana yakın. Fazla cana yakın …. Kapıya gelen kargocuya beni al götür diye ağlan. Kapının önüne çıktığında başka çocukları babalarından kıskanıp kucaklarına atlayan herkesin paçasına yapışan. Kimseden çekinmeyen. Birinin evine gitse tek tek herşeyi keşfetmek isteyen. Otobüs minibüs nerde olursa olsun herkese birşeyler mırıldanan. Konuşabilse çenesi düşük asla susmayan bir çocuk. Evden çıktığında ne beni ne eşimi takmaz. Çok insancıl doğdu doğalı böyle. Biraz ya biraz olsun korksun isterdim korkmuyor. Karanlıktan korkmaz zifiri karanlığa dalar ve bizim gündüz gözüyle ayağımızı çarptığımız yerlerden hasarsız görerek geçer. Ben hep herkesi seven bir çocuk istedim ama duamın kabul olacağı vakitmiş. Herkesi seven bir çocuk. Çıkamıyoruz dışarı hep bir korku. Biri kucağına alsa çığlık atıp dese benim çocuğum diye beni orda döverler çocuğu da verirler öyle bir durum yani. Napıcam arkadaşlar. Doğdu doğalı hiç dışarı çıkarmadım pamdemiden dolayı. Hafta da bir annemler geldi onları gördü. Ondan mı bilmem ama bu durum düzelir mi nasıl ilerler bilmiyorum. Yaşayan var mı neler yapıyorsunuz.