Doğduğundan beri benden başka kimsede huzur bulamayan bebeğim bir süredir bana tepkisiz ilgisiz kalıyor. Tamamen değil ama çoğunlukla. Mesela biraz önce abim evden çıkıp gidecekti giderken napacak bakalım diye kızımı da tam kapıyı kapatırken benim kucağımdan aldı. Hiç tepki vermeden gitti abimin kucağına. Kapı kapanınca da asla tepki vermedi. Yani apartmandan da çıkıp gitse yine tepkisiz kalırdı gibi. Üstelik abimi doğduğundan beri çok az görmüştür, alışık olduğu biri de değil. Bunun dışında bazen anne babamın yanında oynuyor uzun süre beni görmüyor ama hiç ağlamıyor yokluğumun farkına bile varmıyor sanki. Başkalarını tanıyor olsa aklı eriyor olsa kafaya takmam. Ama daha 8 aylık ve 1-2 aydır bu davranışı sergiliyor daha önce böyle değildi. Tam tersi benim kucağımdan babasına bile gitmeyen bir bebekti. En ufak hareketime güler eğlenirdi. Çevremdekiler başka bebekler annesini görünce çırpınır heyecanlanır ona gitmek için ağlar ama seninki hiç yapmıyor seni görünce diyorlar. Bu durum beni hem üzüyor hem de tedirgin ediyor açıkçası. Bilgisi olanlar yorum yapabilir mi lütfen. 🥺