Benim bebeğim çok usludur, yatağında desteksiz uyur, gece hiç kalkmaz,ona yemesi için ne verirsem sorunsuz kendi elleriyle yer hiç dökmeden, sonra önüne oyuncaklarını koyarım oynar sessiz sessiz…
Böyle bir bebeğe sahip olmak ister miydik acaba? Bebeğimiz böyle olsaydı mutlu olurmuyduk? 🤔 Öve öve bahseder miydik bebeğimizden? Yoksa yakınacak elbet birşey bulur muyduk? Memnun olmamız için böyle mi olmaları gerekli? Yoksa böyle olunca da zamanla hiç bizimle iletişime geçmiyor hep tek başına oynuyor mu derdik ?
Bugün onları oldukları şekliyle kabul edelim istedim. Uyumayışları, yemek yemeyişleri veya kucaktan inmeyişleriyle. Oldukları gibi. Yakınmadan. Ne de olsa şunun şurasında birkaç seneye kadar büyüyecekler ve ne gece uyanmaları, ne kucak istemeleri kalacak.
Tadını çıkaralım onların;
Bol bol kucağımızda gezdirelim akşam yemeğinde makarna pişirme pahasına
Gece ayakta kalıp göğsümüze yatıralım, sabah uykusuz kalma pahasına
Beraber saate bakmadan doyasıya oyun oynayalım, evi pisliğin götürmesi pahasına😊
Hepsi iyi ki var ❣