Sendromu ben mi geçiriyorum bilmiyorum. Evde oturup çocuk bakanlar çocuklarının yaptıklarını öve öve bitiremiyorlar. Ben çalışıyorum memurum. Gündüz çocuğuma kayınvalidem bakıyor. Oğlum 2 yaşında. Tek tük kelimeler söylüyor. Anlaması çok güzel ama konuşmuyor. Bu ara yemek seçmeye başladı. Oğlumla vakit geçirmek için çok fazla zamanım olmuyor. Kitaplara ilgisi sadece kenarlarını dişlemek için var. Arabalarla oynamayı, yoldan geçen arabalara bakmayı onlara bağırmayi onlara el sallamayi çok seviyor. Çocukları çok seviyor. Parka gitmeyi çok seviyor. Ama eskisi gibi etkinlikler yaptiramiyorum çocuğuma. Çoğunlukla TV açık oluyor ama ona da pek bakmıyor. Bul tak yapboz oyununu kule oyunlarını yapmayı, bir şeyleri bir yerddn başka bir yere taşımayı çok güzel beceriyor. Dediklerimi anlıyor ve yapıyor ama konuşamıyor. Öyle çok üzülüyorum ki yetersiz geliyorum diye. Bir de bez baglatmayi hiç sevmiyor ama mecbur bağlıyorum. Bu yaz nasipse biraktircam. Biraz büyüsün belki kısa doğru kreşe vereyim diyorum ya da birkaç saatliğine gündüz bakım evine. Benim gibi olan var mı hanimlar ? Çok mu takıyorum sizce bunları ?