Merhaba güzel anneler umarım yazacaklarım yeni doğum yapmış anneleri olumsuz etkilemez.Yasadiklarimi paylaşmak,dertleşmek ne bileyim benim gibi olan var mi bilmek istedim belki de.
30 yaşında kucağinda yaklaşık 4 aylık bebeği olan lohusa depresyonunu dibine kadar yaşamış çok şükür yavaş yavaş atlatmakta olan bir anneyim.İsin ilginç yanı sezaryen(plansız aniden sezaryene alınmıştım) oldugum günden bebeğim 2 buçuk aylık olana kadar bebeğimle ben ilgilendim evet çok zordu ama severek yapıyordum.anne ve eş destegim de vardı tabi ama bebegimle vakit gecirmek onu emzirmek giydirmek yıkamak hiç zor gelmedi ama ne olduysa bir gün bebegimi severken ona zarar verdiğimi hayal ettim ne sacmaliyorum derken düşünceler ard arda gelmeye başladı evdeki her eşya aklınıza gelebilecek her nesleyle bebegimi kestigimi bogdugumu balkondan attigimi vs vs görüyordum düşüncelerime dürtüler de eşlik etmeye başladı ne yemek ne içmek sadece agliyordum. Psikiyatriste gittim teşhisi hemen koydu postpatum obsesif. Bebegimi sütten kesmemi ilaca baslamami söyledi. Tabi eşim istemedi herkese antidepresan verip gonderiyorlar deyip beni psikoterapi almam için özel psikologlara götürdü ve süreç uzadıkça uzadı ve ben iyice çöktüm bir hafta boyunca hic uyumadım bebeğimle ayni odaya bile giremiyor devamlı agliyordum en sonunda daha ağır ilaçlar kullanmak zorunda kaldim ve bebeğimi sütten kestim. Bir aydan uzun süredir ilaçları kullanıyorum gittikçe de daha iyi hissediyor bebegime bakabiliyorum.Allah hiç bir anneye böyle bir sınav vermesin.Simdi mamayla besleniyor oğlum ama sütümü sagip döküyorum insallah iyileşinceye tekrar emzirmeyi denicem umarım bebeğim alır almasa da nasip derim her şeyin başı saglik. Tüm annelerin yavrularıyla huzur dolu sağlıklı musmutlu günleri olsun.☺️