Kızım iki aylıkken meme reddi başladı. Öyle böyle kanguruda geze geze arada sağarak bi şekilde mücadele ettim. Buraya defalarca kez post açtım. Sebebi ne bi önere işe yarar mı vs .. sonra üç buçuk aylıkken idrar yolu enfeksiyonu geçirdi üç gün hastanede yattık. O dönem öyle zordu ki. Kan alamadılar damar yolu açamadılar dakikalarca ağladı yavrum. Hastanede serumdan dolayı hiç emmedi ben de stresten iki saate bir sağmayı falan unuttum derken eve çıktık benim sütüm azaldı gibimi geldi. Süt artıracak ne varsa denemeye başladım. Halbuki sıkıntı benim sütüm değil yavrumun emmemesiymiş. Crp değeri yüksek olunca iştahsızlık yaparmış bi de o geldi üstüne. Ama ben hep hep hep kendimi suçladım. Nerde hata yapıyorum. Yanlışım ne diye vicdan azabından uyuyamadım. Hastane sürecinde kızımın ağzında hep emzik vardı öyle bi alışmış ki meme verince ağlıyor emzik verince susuyordu. Kardeşim geldi yardıma ve emziği unutturmaya çalıştık. (Öncesinde iki gün deneyip dayanamamıştım tek başıma vazgeçip tekrar vermiştim emziği) Bugün altıncı gün. Ve ilk gün emzik olmayınca memeyi tuttu şükürler olsun. Sadece uykuya geçişlerde emzik olmadığı için saatlerce uyuyamıyor zorlanıyor o kadar. Memeyi tuttu ya ona da zamanla çare bulunur elbet. Yani demek istediğim. İki ay boyunca hergün ağlamışımdır. Sağsam mı beklesem emer mi aç mı mamaya mı başlasam hep kaygılar sayısız korkular. En Son Kadir gecesi öyle bi dua ettim ki Rabbime. Sabah uyandım ve bugün hiç sağmıcam. Rızkında varsa emer deyip, tam vazgeçmişken bir anda emziği kestik ve o gün aldı memeyi iki ayın çilesi bir günde bitmiş oldu kızlar diyeceğim o ki her şey imtihan. Özellikle biz annelere. Yeter ki sabredelim. Dua edelim. Rabbim ol diyo ve aylarca çektiğin sıkıntı bi anda bi sebeple son buluyor. Binlerce kez şükürler olsun. Bizi imtihan edip sonra sonsuz şükür sebeplerine boğan Rabbimize .