Oykummmm ben 27 yaşına merdiven dayamış biri olarak, kendimi hala çocuk gibi hissediyorum. Kızım da benim görüp görebileceğim en güzel, en narin, en kibar oyuncak bebeğim saki :)
Beni olgunlaştıran kesinlikle kızım oldu. Dinginleştirdi, bana bir düzen oluşturdu. Bana değil, beni kendine uydurdu. İlk zamanlar o kadar zordu ki, emzirirken uyuyakalıyordum. Annem veya eşim başımda bekliyordu uyursam uyandırmak için. Bazen “çok mu erken oldu bu çocuk” diye çoook düşündüm. Çok uykusuzluktan ağladığım oldu. Çok kendimi tuvalete kapatıp zırladığım da oldu. Eninde sonunda kızımın yanına döndüm ama. Ona sarıldım, onu öptüm, onu kokladım. Tabiri caizse hem dert hem derman onlarda :)
Zaman su gibi geçiyor inanın. Şu an 22 aylık ve gerçekten bu hayattaki en yakın arkadaşım oldu. Büyüyor, kendi kendine vakit geçiriyor, zevkleri oluyor, seçimleri oluyor, sizden bağımsızlaşmaya başlıyor. Bireyselliğini ve özgürlüğünü ilan ediyor. İşte o zaman sizde, elinizde bir fincan kahveyle onu izliyorsunuz ve geçmişteki zorlu geceler, gündüzler hiç aklınıza bile gelmiyor. Anın tadını çıkarın derim, hepsi geçiyor ama o anlar istesekte geri gelmiyor🤍☺️