Selam güzel anneler. 43 günlük anneyim. Doğumdan hemen sonra bebeğimi küveze yoğun bakıma aldılar solunum sıkıntısından dolayı hic kucagıma alamadan orda bıraktım eve geldim. Hic kimsem yoktu yanımda covidden dolayı. Sütüm gelmedi yalnızım bebeğim yok derken baya üzüldüm. Neyse sonra bebeğimizi getirdik cok şükür ama bende hep Allah korusun bi şey olacak ve yine oraya bırakma korkusu vardı hep icimde. İki saniye nefesini tutsa hemen ağlar oldum. O ağladı ben ağladım annemi aradım hep yanımda her şeye alınır oldum. Uzun uyudu bi şey aradım kısa uyudu bi şey aradım. Tabi bu sürecte kendimden vazgecmeye basladıgımı farkettim. Toparlanmaya basladım kırkım yaklasıyo derken gecen pazar bebeğimin kakasında kan görmemle ikinci kez yıkıldım. Bircok anne yaşıyor alerji olayını biliyorum ama ben cok gücsüz bi anneyim onu anladım. Her şeye ağlar üzülür oldum. Diyetteyim hicbi şey yemediğim halde kan gördükce icim parcalanıyo onun canının yandıgı düşüncesi beni cok üzüyo. Sütümle zarar veriyormus gibi hissediyorum ama alerji mamasını da bircok bebek kabul etmiyormus. Evet daha kötü ve zor durumda olan annelerde var biliyorum ama ben cıkamıyorum icinde bulundugym durumdan. Bi yandan pandemi oldugu icin hicbi yere zaten cıkamadım bu sürecte ev hastane ikilisinden baska. Keske bebeğimin alerjisi olmasa ve huzurlu olsada zeyrin ekmekle beslensem. Ama olmuyo ben tükenmiş hissediyorum artık😪