Merhaba kızlar. Doğdu doğalı geceleri bile 5-6 defa emen, emmeden uykuya geçemeyen bir oğlum var. 2 yaş 5 günlük. Malum Ramazan’a girdik, niyetim pandemi nedeniyle olabildiğince emzirmeye devam etmekti. Lakin sahur oruç vs derken bugün öyle kötü ve zor geciyordu ki, sırf emecek diye ruh halim kötü olacaktı ve belki davranislarima yansiyacakti. Ani bir kararla acı sos sürdüm goguslerime. Yavaş yavaş bıraktırma hayalim hayal oldu, çünkü ona uygun bir çocuk değil. Artık böyle düşünüyorum. Meme diye ağlarken geldi yaklasmadi öyle görünce. Sonra kokladı falan. Emmeye kalktı tadı asla hoşuna gitmedi. Gel em diye zorladım katiyen istemiyor. Öğlen uykusuna geçecek ama ememedigi için huysuzlaniyor. Tekrar sos sürdüm göğsüme, yine emmeye kalktı yine hoşuna gitmedi tat, yaklaşmiyor ama ağlıyor. Çare arıyor. Doğru mu yapıyorum, hakkı olan birşeyden mahrum mu birakiyorum demeye ve üzülmeye başladım. Normal mi boyle hissetmem ? Oysa iki senedir yoğun meme bağımlılığı yüzünden bir gün of demedim iki sene boyunca belim ağrıdı sabahlara kadar emzirmekten. Belki o yüzden doğru düzgün hastane yüzü görmedik. Ama şu an… Bir üzüntü kapladı icimi. Böyle böyle uzaklaşacak gibi, ama ne yapmalıyım bilmiyorum. Kötülük mu ediyorum sizce 🥺