Ya resmen benim oğlumu tarif etmişsiniz. Olayın ciddiyetini anlamanız açısından bir örnek vereyim.
Kreşe gidiyordu o zamanlar. 5 yaşındaydı. Yıl sonu gösterileri oldu. Ailece izlemeye gittik. Neyse benim oğlumun sınıfı sahneye çıktı. Oğlum izleyenlere doğru bakınca ona el salladık falan işte. Gösteri bitince de yine izleyici olan aileler çocuklarına el sallıyor, öpücük atıyor falan. Benim oğlan bi iki güldü etti sonra suratı asıldı. Bakmıyo bile yüzümüze. Sahneden yanımıza ağlayarak geldi sonra. 😔 Ama nasıl ağlamak. İki gözü iki Çeşme. Ne olduğunu sorunca “Herkes anne babasına el salladı. Ama İrem (sınıf arkadaşı) sahneye baktı baktı annesini göremedi. El sallayamadı hiç kimseye. Çok üzüldü. Hep baktı sahneye. Ama kimse yoktu” dedi.. 😩 Küçücük başı ile nasıl dikkat etti, nasıl bu kadar içerlerdi bilmiyorum. 10 yaşında, hala öyle duygusal bir çocuk. Büyüdükçe, yaşıtlarının gamsızlığına şahit oldukça, hayal kırıklığı yaşadıkca, bu duygu ona ağır gelmeye başladı. Psikolojik destek alması onun açısından çok iyi olacak gibi geliyor