İyi akşamlar hanımlar,
Bugün benim için gerçekten sabrımın çok fazla sınandığı bir gün oldu. Kızım inanılmaz huysuzdu, inanılmaz isyankardı ve her şeye sadece ağladı. Gerçekten insan kendini bir yerden sonra telkin edemiyor sendrommuş bilmem neymiş diye. Sendrom bile olsa, bunun bir dozajı yok mu Allah aşkına? Hepimizi perperişan etti. En çokta kendini.
3 gündür öğlen uykusu da uyumuyor, reddediyor resmen. Memedeyken her şey iyi hoş, ne zaman ki memeyi bırakıyor hoop geri uyanıyor. Öğlen uykusu uyumadığı için akşam saat 18:00 olduğunda kızımda ipler iyice kopuyor tabir caizse. Ağlama krizleri, yeme reddi, hiçbir şeyden memnun olmama… Hayır, o saatte uyutsam akşam 20:00 gibi uyanacak, sonra uyut uyutabilirsen. Geceyi sabah ederiz artık.
Bugün dediğim gibi, çok zordu. Yine öğle uykusunu uyumadı. Memeyi bırakıp yatağına koyduğum an uyandı ve bi daha uyumadı. Akşam üzeri uyku artık kızımı ele geçirince evde resmen kıyamet koptu. Uyutsam yatmıyor, kaldırsam durmuyor. Oyun oynayalım yok, camdan bakalım yok. Annem ve babam geldi, biz biraz çıkartalım gezdirelim dedi. Dışarı çıkıyor bu sefer kucaktan inmiyor, yürümek istemiyor. Eve nasıl soktuklarını bilemediler, öyle bir kendini kaybederek ağlama krizine girdi.
Uzun lafın kısası, kızlar lütfen bana bir akıl verin. Bu süreç daha ne kadar devam edecek? Akşam uykusuna ağlaya ağlaya yattı. İçim parçalanıyor o böyle olduğunda, dayanamıyorum, ondan daha çok üzülüp ağlamak istiyorum. Kendimi suçluyorum, bakamadım, yediremedim, ilgilenemedim diyorum. İsyan bayrağı çektiğim zaman da oluyor artık, tamam diyorum ağla ve rahatla. Bu da çözüm değil ki, susmuyor. Annesiiii, annesiii diye ağlıyor. Bin kat vicdan azabı bu sefer. Ne yapmalıyım? Nasıl yapmalıyım lütfen akıl verin…