yerlersenietipuf benim 13 senedir kedim var. Kedim yaşlandıkça huysuzlasti, kendini sevdirmez oldu. Cocuklari normalde hic sevmez, yeğenime celme takardi sehpanın altina saklanıp, görünce tislardi. Çocuk sevmedigi için kızımla anlasamicak nasıl olcak diye çok tedirgin olmuştum ama o huysuz kedi kizima karşı oyle şefkatli ki.. bebekken uyurken basinda beklerdi, ağladığında bizden önce yanına kosardi. Kızım simdi 20 aylik. En yakın arkadaşı o oldu diyebilirim. Biz sevmeye kalksak pati atar ama onun karşısında kuzu gibi duruyor. Bıyıklarını çekiyordu kucukken bana mi demiyordu asla zarar vermiyor. Cocuklarin evcil hayvanla büyümesi cok büyük avantaj. Hayvanları, ağaçları, cicekleri seven bi cocuk olsun istedim hep, kedim sayesinde kendiliginden oldu. Simdi mamasini eliyle önüne kendi goturup beslemeye calisiyor. Kendi yedigi yemegi uzatip ona da veriyor. Ama kedi diip gecmemek lazim. Bebekten hic bi farki yok. Tüyleri dökülecek, hasta olacak yeri gelcek her gün dr gitmeniz gerekecek. 20 seneye yakin yaşayan kediler var. Eger bi zaman sonra bikma ihtimaliniz varsa gunahina girmeyin. Ev hayatina alisan hayvani sokaga atmak cinayetten baska bisey değil. Iyi düşünülüp karar verilmesi gereken bi karar.