Anneliğim
Anneliğimin 3. Ayındayım. Ve görüştüğüm herkesin ilk sorusu, sağlığım veya çocuğun sağlığı değilde SÜTÜM oldu. Sütün var mı, yetiyor mu, emiyor mu, doyuyor mu, ee tabi sonra tasvirler. Benimkini sıkınca tee duvara giderdi. Çocuk emerken ağzınn yanlarından akardı. Üstüm ıpıslak gezerdim. Neyseki bazı kesime sütümün varlığına inandırabildim. Amaaa tabi hayatımızda biberon var. Ben istemez miyim Bebeğim direkt benden emsin. Ben bilmiyor muyum zorluklarını. Her seferinde o biberonları kaynat. Makınayı sürekli siteril tut. Gittiğin yerde o makınayıda peşine getir. Sütü ısıt dondur çok ısındı az ısındı. İçmedi çoğu ziyan oldu. Sonra öneriler gelmeye başladı. İnanın aklınıza gelmeyecek tüm yöntemleri denedim. Yüzlerce yöntem inanın bunu size sayabilirim. İnanır mısınız. Aç bile bıraktım. Evet evettt biberonu verme aç kalınca seni emer dedikleri için biberon vermedim. Ee tabi sonumuz sarılık oldu ve bir gece küvezde kaldık. Bebeğim zor bir bebek artık evde yalnızım. Uyumadığı için sürekli kucak istediği için süt sağımlarm azaldı. Mama girdi hayatımıza. Vee yine ELALEMİN cümleleri. Bende isterimki bebeğim sadece anne sütüyle büyüsün. aanne sütünün faydasını görsün. Ama olmuyor işte bebek ağlarken ben süt sağmaya devam edemiyorum. Hiç bir ANNE bir sebep yokken bebeğine mama vermez. Bende istiyorum emzirmek. Ama inanın olmuyor.
Ben bebeğime artık sütümü veremiyorum ama sevgimi veriyorum. Bebeğime memeyi zorladığım zamanlar mutsuzmuş onu anlarım. Hayatımıza mama girdi bebeğim daha mutlu oldu. Artık daha huzurlu. Uykuları daha güzel. Ağlamaları yok. Bende mutluyum bebeğimde mutlu. Annr sütünü veremiyorum ama SEVGİMİ veriyorum.