Secilayse merhabalar, lohusa depresyonunu cayır cayır yaşayan biri olarak, bütün negatif semptomları gösterdi hem bedenim hem ruhum, sağolsun. Her yeni başlayan gün benim için ızdıraptı. Asla hiç bir şeyden mutlu olamıyordum. Yataktan çıkmak, bebekle ilgilenmek, bazen aynaya bile bakmak istemiyordum. Hayatım artık hep bçyle öutsuz geçecek sanıyordum. Ve evet “geçecek” diyen herkese istisnasız sinir oluyordum. Asla geçecek gibi değildi çünkü. Herhalde bazı kadınlarda böyle kalıyor, demek ki ben de artık hep böyle olacağım diyordum. Ama her ne kadar belki de bunu duymak size iyi gelmese de, emin olun geçiyor. Ben 5 ay yaşadım depresyonu. Ölüm gibi bir şeydi ama kimse ölmedi😊
Zaman içinde yaşarken çok zor akıyor, hiç geçmiyor biliyorum. Yaşayana zor, dışardan anca konuşabiliyoruz işte böyle. Ama gönlünğzü ferahlatmaya çalışın, kendinizi telkin edin. Eşiniz size özel zamanlar yaratsın ve kendinize vakit ayırın. Yürüyüşlere çıkın, spor yapın, tek başınıza kalın, kahve için, kitap okuyun, kendinizi rahatlatan bir hobiniz varsa devam edin.
Eğer fiziken bir rahatsızlığınız var ise de mutlaka doktorunuza danışın. Benim fiziken bir sıkıntım yoktu ama ruhen sıkıntıya düştüğümde eşimden sonra beni en çok doğum doktorum rahatlatıyordu, sık sık telefonlaşıyordum. Bu süreçte en büyük destekçiniz ve yol arkadaşınız eşiniz, ona sarılın. Canınız sıkıldıkça da bize yazın, belki konuştukça rahatlarsınız🌿😊🌿