Kızlar çok canım sıkılıyor:( evlilik öncesi ve evliliğim süresince cok hareketli bi hayatım vardı. Hem çalışıp hem yüksek lisans yapan aktif sosyal biriydim. Zamanı geldiğinde bi bebeğimiz olsun istedik. Çok şükür sağlıklı bi yavrumuz oldu ama ben cok mutsuz hissediyorum. Hamileliğimi öğrendiğimde korona ülkeye geldi biz de herkes gibi eve kapandık bi de hamile olunca ekstra stres. Bulantılı zor bir hamilelik geçirdim, aşırı duygusaldım bi cok kişiyle tartıştım hep ağlafım normal doğum acıları emzirmeyle göğüs acıları derken yine sıkıntılı geçti. 1 yıldır eve kapanmış durumdayım bebeğimle istediğim bağlantıyı da kuramıyorum tipi tamamen kayınvalide kayınpederime ve eşime benziyor. Ben ilgilenirken bana da ilgi gösteriyor ama eşim konusurken gülücekler saçıyor bu durumu da kıskanıyorum. Bazen sadece onu emzirmek ve altını değiştirmekle görevli olduğumu düşünüyorum beni naparsam yapayım babası kadar sevmicekmiş gibi hissediyorum. Hep olumsuz düşünceler içindeyim böyle olmak istemiyorum ama engel olamıyorum. Eve kapandım bebek bakımına kendimi adadım gündüzleri nerdeyse hiç uyumuyor rahatca wc ye gidemiyorum sıkıldım cok sıkıldım. Biliyorum bu işler böyle diceksiniz şükür halime ama işte psikolojim böyle maalesef. Siz nasıl motive olabiliyorsunuz