Uyku konusunda inanılmaz zor bir bebeğim var-(dı). Doğduktan 1 ay sonra uykusuzluğumuz başladı. Acemiliğin verdiği korkuyla hastanelere gidilip gelinen bir 3 ay geçirdik. Kolik değildi ama uykuyu da sevmiyordu. Beyaz gürültü elektirikli süpürgeyle dolu 4 ay.. 5. ayda ağlama krizleri bitti yerini diş uykusuzluğu aldı, ama bu aşamada eşim en büyük destekçimdi. Gece ben gündüz o bakıyordu. Son 2 ayımız da artık buna bi çare derken uyku eğitimi mi acaba diye düşündük. Bi takım görüşmeler vs yaptım ama yok içime sinmeyen bir durum vardı. Hangimiz uyku eğitimi ile uyuduk ki.. Temas olmadan bir bebek nasıl huzurlu uyur.. Henüz 6-7 aylık bir bebek sonuçta. Diş huzursuzluğu yaşarken ben odanın diğer ucunda eşikten sadece bakarak ağlamasına nasıl dayanırım.. Sabahlara kadar sallamanın bi sonu yok. Önce ılık duşunu aldı, ışıkları kapadık, eşim ile ortamıza aldık başladık masallara.. İlk kabullenmeyiş başladı. Direndi ağladı çığlıklar attı tepindi saçlarımızı yoldu. Ama kesin kararlıyız tabi.. Almıyoruz kucağa ama hep sakiniz. Tam 3 saatte uyudu. 2. hafta duruma alıştı ve oyuna çevirmeler başladı. Agulamalar bıbılamalar… Emziği oyuncağa çevirmeler.. Ama sonuç 1 saatte uyudu. 3. hafta minik bir değişiklik yapıp beşiğini yatağa dayadık ve aynı ritüel burada devam etti bi tık zor uyudu ama duruma alışması kısa sürdü. Sonrasın da odasında uyku öncesi uzun vakit geçirerek burada uyumayı denedik.. Sonuç yine harika. Sallamayı bırakmıştık artık. Şuan beşiğine yatıp tepine tepine yarım saat dolmadan uykuya geçiyor. Diş huzursuzluğu devam etmesine rağmen. Darısı başınıza der Maşallahınızı alırım.