Gunesay
Allah sabır versin güzel anne, seni çok iyi anlıyorum. Moralini bozmak istemem ama ben de tek bakıyorum, eşim çalışıyor. İlk izinliydi 1 ay kadar çalışma saatleri iyiydi, kahvaltı çok güzel yapardık, akşama kadar yerdik. Sütüm dolar taşardı - çok yemekle değil de tabi sağlıklı beslenmekle diyelim- Ne zamanki eşimin çalışma saatleri değişti( sabah7-akşam 7, bazen akşam7-sabah7 çalışıyor) ben tek kaldım ve oruçlu gibi sabahtan akşama kadar aç susuz durdum, ne uyku uyudum doğru düzgün ne yemek yedim. Tuvalete gidebilsem şükrediyordum. Bebeğim sürekli mız mız kucak isterdi, uyumazdı. Bir de zaten sanırım sütüm doyurmuyordu kü öyle bağıra bağıra ağlardı ki onun stresi bitirdi beni. Bırakıp tuvalete gitsem evi yıkardı - gerçi şimdi de öyle ama ağlamasına alıştım artık. Aslında zor bi bebek değil ama bırakınca ağlıyor işte 🤷🏼♀️ Bir elinle tutup yemeğini yersin işini gücünü yaparsın dediler ama olmuyor işte ben kolumda tepinip citak ciyak ağlayan bir bebekle yemek yiyemedim, tuvaletimi kucağımda yaptım afedersin.. Sütüm azalınca mama verdim ikimiz de rahatladık, en azından gece uyumaya başladı dinlendim, tuvalete gidebildim ama sütüm gittikçe azaldı çünkü bu pandemiden dolayı hiçkimseyi görmüyorum. Annem babam memlekette daha bebeğimi hiç görmediler 3 aylık olduk. Sağolsun eşim evin her işini yapar ama ben yalnızlığı çok sevmeme rağmen öyle bir bunalıma girdim ki sütüm gitti yani, süt gelmeyince bebeğim emmek istemiyordu zorla emziriyordum. Sonra tamamen bıraktı sağarak verdim ama sağmaya da zamanım olmuyordu zaten.. Bütün gün sağıp toplam 30cc çıkınca bıraktım ben de .. Bebek ne kadar zor olursa olsun, keşke şu lanet pandemiye denk gelmeseydim, her şey çok farklı olacaktı benim için. Umarım sütün gitmez, bebeğinin nasibi bol olur