Merhaba.8 aylık bir bebek annesiyim.Genel anlamda kaygılı biriyim.Malum covid nedeniyle daha da kaygılı hale geldim.Salgın başladığında gebeliğimin sonlarına gelmiştim.Bİlinmezlik vs derken iyice kaygılı ve obsesif bir insan haline geldim.Birçoğumuz aynı şeyi yaşadığımız için eminim beni anlıyorsunuzdur.zerre sorun yaşamadan sağlıklı bir bebek dünyaya getirip evime döndüm.o kadar kaygılı bir insan olmama rağmen lohusayken bile psikoljik anlamda sıkıntı yaşamadım.bebeğim alerjik bir bebek olmasına rağmen çoğu olumsuz durumu yaşamayan huzurlu ,hızlı kilo alan,mutlu,uyku problemi yaşamayan bir bebekti.herşey bu kadar kaygı dolu bir insan olmama rağmen o kadar güzel gidiyordu ki gerçekten oğlumun ve benim şansım olduğunu düşünüyordum taa ki izmir depremine kadar.depremdem sonra bir süre kendime gelemedim.artçılarda devam ettiği için inanın oğlumla yalnızsam lavaboya bile girmedim.bir süre asla kucağımdan indirmedim, geceleri yatağında yatırmadım,gündüz uykularında salonda yanımda yatırdım ve bunun gibi normalde yapmadığımız herşeyi yaptım. psikolojik olarak toparlandıktan sonra ise eski düzene dönmeye çalıştğımda anladım ki herşey değişmiş.oğlum bensiz asla durmuyor,en ufacık yüksek seste korkuyor ağlıyor,geceleri defalarca uyanıyor sanki birşeyden korkmuş gibi çok ağlıyor,tadımlardayken herşeyin tadına bakan çocuk şimdi hiçbirşey yemiyor.bunların hepsinde payım olduğunu düşündükçe inanılmaz üzülüyorum.sürekli her bebek farklı hepsinin günü gününe tutmuyor diye kendimi telkinliyorum ama işte maalesef kaygılarım rahatlamama da izin vermiyor.
Bilimsel bilgiye inanıyorum ve sıklıkla bu yönde ilerliyorum ancak salt kitaplara değil içgüdülerime de inandığım için sizlerin de buna benzer durumlar yaşayıp yaşamadığınızı ve üstesinden nasıl geldiğinizi tecrübelerinize dayanarak öğrenmek isterim.