Herkese içimi açabilen, herkese ağlayabilen bir insan hiç değilim hiç olmadım ama belki size yazmak bana iyi gelir diyerek içimi dökmek istedim.28 gün önce erken doğum yaptım kızım hala küvözde bekliyoruz bakalım.Bir gün çıkacak biliyorum ama yoruldum hiçbir şey yapasım gelmiyor.Ona özene bezene hazırladığım odada o olmadan sabahı zor ediyorum.Aklım, ruhum hep hastanede.Kötü düşünmeyim diyorum ama olmuyor.Kendimi istem dışı o psikolojiye sokuyorum.Geceleri rüyama giriyor bu yüzden uyumuyorum bile.Benim elimden bir şey gelmiyor çaresizim.Tek yapabildiğim ağlamak.Uyumuyorum,yemek yemiyorum.İçimden gelmiyor ki..Sabahlara kadar onun için özenle hazırladığım odasında bazen ağlayarak bazen sessiz sedasız bekleyerek sabahı ediyorum.Canım yanıyor,hissizleştim
Tek duygum üzülmek sanki.Herkesi,herşeyi bırakıp kaçıp gitmek istiyorum.Çok korkuyorum.Benim kızım çok güçlü bunu da biliyorum düşük tehlikemiz vardı birkaç kezde kanama ile karşı karşıya kaldık ama o beni bırakmadı, bırakmaz diyorum sonra yine karnımda olmadığı gibi yanımda olmadığı da tokat gibi yüzüme çarpıyor..Karnım boş tamam bir gün olacaktı bu ama beşiğide boş bu olmamalıydı bu gerçek çok canımı yakıyor, kaldıramıyorum ben bu gerçeği.28 günlük bir anne olarak benim uykusuz kalmaktan, gaz problemlerinden, ağlama krizlerinden, tecrübesizliğimden dert yanmam gerek ama ben o günleri iple çekiyorum resmen keşke diyorum tek derdim onlar olsa.Benim onu göğsüme yatırıp uyutmam lazım, koklamam lazım, doya doya sevmem lazım, beslemem, altını değiştirmem, banyosunu yaptırmam, üzerini giydirmem lazım ama yapamıyorum..Sizleri de üzmek gibi bir derdim asla yok sadece çevremde beni anlayan kişiler olduğunu sanmıyorum her şeyi geçtim onlara bu kadar kolay dökülemiyorum.Okuduğunuz için teşekkür ederim üzdüysemde özür dilerim.Sonuna kadar okuyan herkes kızım için dua ederse çok sevinirim adı Hayal.🙏🏻❤