Kızlar merhaba,
Iki aylık bir kızım var ve kızım kolik olduğu için yardım alabilmek adına kayinvalidem destek oluyordu ilk zamanlar biz de kaldık sonra bazı nedenlerden dolayı kayinvalidemlere geçtik. Neredeyse 1 aydır burada kalıyoruz. Kayinvalidem de kayinpederimi de çok severim normalde cok iyi insanalardır. Özellikle anne, çok fedakar ve iyidir. Bugün sırtım ağrıdığı için bi 5 dk uzandım ama uyumadım. Onlar beni uyudu sandı sanırım, kayinpederimin arkamdan konuştuğunu duydum. Benim için onu oraya bunu buraya bırakıyor hiç bişey umrunda değil vs gibi seyler söyledi. O an dünya başıma yıkıldı. Ve dondum kaldım. Biliyorum cok abartilacak bişey değil belki ama kalbim o kadar kırıldı ki. Demek ki bana karşı hiç bir zaman samimi değilmiş. Ki gercekten babam gibi sevdim onu. Eşim de ağladığımı görünce mecbur söyledim ona da. O da gidip babasına baya kızmış. Baba da ne var onda ben bişey demedim falan demiş. Sonra geldi bana ben sana bişey demedim onda bişey yok bak gel içeri, ufacık bişey için böyle yapma dedi. Benim kalbim o kadar kırıldı ki hiç cevap bile veremedim yüzüne dahi bakamadım. Kayinvalidem de hep sakinlestirmeye çalıştı ama ağladım durdum hep. Eşime eğer beni biraz seviyorsan yarın evimize dönelim çocuğa da kendimiz bakalım artık dedim. O da sıcak baktı aslında o an. Ama sonra kızımı kolik sancısı tuttu ve bütün gece durmaksızın ağladı. Yani gidersek tek başımıza halledemeyebiliriz. Ama gitmezsekte bana bu ev her gün eziyet olacak. Su bile içerken cekiniyorum şuan. Siz ne yapardınız gider miydiniz? Kızınız için kalır mıydınız?