Ben ablam cok istedigi için olmuşum aramizda 9 yas var. O benim icin abladan öte 2.annemdir desteğini cok gördüm hala görürüm, anne baba devlet memuru bir aileden geliyorum imkanlarimiz iyiydi ama ablam her zaman benim en kaliteli seyleri giymem icin en iyi seyleri yemem icin kısacası her seyimin en mukemmeli olsun diye kendinden eksiltirdi hep. Ikimize de esofman takimi alinacak mesela orta kalite bir sey ama ablam bana en kalitelisini alir kendine almazdi. Hala oyledir bu sefer hem bana hem ogluma yapiyor kendisi evlenmedi. O yuzden kardeş cok değerli bir sey benim gözümde, ben de oglumun bir kardesi olsun cok isterim. Ama ayni zamanda calismaya devam etmek de istiyorum. Koreldigimi hissediyorum evde, agresif sinirli bir insan oldum kendimi eksik görüyorum calisirken daha bakimli daha ozguvenli daha sakin bir insandim. Ev hanımı olup surekli cocuk buyutmek bana göre degil, hem kendime hem cocuklarima verimli olabilecegimi düşünmüyorum. Calisan, özgüvenli ve aktif bir anneye sahip olmasi su an icin bir kardese sahip olmasından daha cazip geliyor. Demem o ki cok cocuk dogurmak büyütmek sizleri köreltecekse, hepsine tek tek verimli olamayacaksaniz, ev icindeki sınırlar sizi bunaltacaksa cok çocuk yapmayın, kendinizi de onu da mutlu edin