Bilmiyorum bunu niye buraya yazıyorum. Sanırım içimi dökmeye ihtiyacım var. Ben ilk defa sevdiğim bi insanı kaybettim. Ve acısı çok ağır geldi bana kabullenemiyorum bir türlü. Üç hafta önce covid 19 a yakalandı babam aslında eşimin babası ama benimde canım kanım babam o.. Seker hastası olduğu için bir hafta hastanede bir hafta yoğun bakımda kaldı kurtulamadı. Bizi bırakıp gitti oğlumu adaşını bırakıp gitti. Babam o kadar imanlı ibadetli bir adamdı ki ölürken bile gülümseyerek ölmüş yüzünde o güzel tebessümü.. Rabbim onu cennetinin en güzel köşesine alsın. Peygamber Efendimize komşu eylesin inşallah. Yani kızlar ölüm çok ani babam çok iyi beslenen seker dısında bi hastalığı olmayan aslan gibi 55 yasında bi adamdı. Ölüme çok uzaktı bizim için ama aniden öldü yaktı yıktı gitti.. O yüzden kırmayın sevin sayın her an ölecekmiş gibi yasayın yoksa mezarının basında kuru toprakla konusmak zorunda kalırsınız ve buda en acısı zaten. Babam için bi fatiha, yasin ne okuyabilirseniz okuyun Allah rızası için. Hakkınızı helal edin 🙏