Kendime sinir oluyorum… çocuğum 2 aylık ve doğduğundan beri gündüz uykuları ya yok ya kısa ya bir tane uzun sonra akşama kadar yok. Gece ise çok şükür iyi. Ama ben hala internette ya da kitaplarda yazanlara bakıp bakıp kendimi üzebiliyorum. 4 gündüz uykusu uyumuyo bu çocuk, ben uyutmayı beceremiyorum vs gibi sürekli kendimi yiyorum. Bu günler geri gelmicek ama ben tadını çıkarcağım yerde çocuğun uykularını kafaya taktım… kendimi telkin ediyorum, bak diyorum çocuğu gece gündüz uyumayan var, hasta olup yeterki iyi olsun diye bakan var, senin bu yaptığın şükürsüzlük diyorum ama sonra uyumayınca onun uykulu ama uyuyamaz hallerini görünce bilinç kapanıyo bende yine geriliyorum sanki uyumazsa, uykuları bozulursa dünyanın sonuymuş gibi bi daha düzelemez gibi geliyo… iyi değilim ya ben…