Bu benim için duygusal olarak çok zor Bi süreç. Fikrinden bile korktum hep, Bi gün son kez emzirecek olmanın düşüncesine bile saatlerce ağladım. Ama artık zamanı geldi. Her emzirmede göğsümü tırnakları arasında ezmesinden, ısırmasından, beni inim inim inletecek farklı işkence yılları denemesinden gerçekten çok yoruldum. 1 ay sonra 2 yaşına girecek. İlk emzirdiğim gün geliyor gözümün önüne, 8 günlüktü, yoğun bakım kapısında beklerken içeri çağırmışlardı, ‘annesi solunumdan ayırdık, hadi gel emzirmeyi deneyelim..’ hem ilk kez kucağıma alıp hem ilk kez emzirecektim berbat Bi sandalye üzerinde bacaklarımın ikisine birden giren krampa rağmen, hareket etmeden onu öyle izlemek.. Şimdi diyorum nasıl böyle Bi karar alırım diye hem kendime kızıyorum, hem de ikimiz için de bunu yapmam gerektiğini düşünüyorum. Nasıl yapacağım bilmiyorum. Onu kırmadan, hayatta en çok sevdiği ve yapmayı en iyi bildiği şeyi onun elinden nasıl alacağım bilmiyorum. Memeyi görünce mest olan bin bir türlü kur yapan yavrum, canı acıdığında, korktuğunda, yorulduğunda, hastalandığında, hep ilk sığınağı olan şeyi elinden alırsam sonra ne yapacağız bilmiyorum. Belki kiminize göre fazla hassasım bu konuda. Doğumun ilk günü oğlumu daha göremeden başka hastaneye götürmelerini, sütüm gelsin yavrum oralarda açtır diye ağlaya ağlaya göğsümü kanatana kadar sağmalarımı, ilk sütümün onu gördüğüm an gelmesini unutursam belki bu kadar hassas olmazdım yargılamayın lütfen.. Sizlerden yardım istiyorum, bu süreci en sağlıklı şekilde nasıl atlatabiliriz,sizlerin memeden kesme yöntemleriniz nelerdi acaba..