demirboy
Ben anlatayım bak birazda. Çok antidepresan tesavisi gördüm, kan değerlerim berbattı, hormonlarım alt üsttü. Çocuğun olmaz dediler. 2.5 yıl olmadıda. Sonra tam kızıma hamilr kaldım sevinecekken kanamalı geçti hep. Bir gün olsun elimi tahatca karnıma koyup sevemedim. Hayal kuramadım. Hiç hamile değilmiş gibi davrandım. Taki hareketlerini hissedene kadar. Bağlanmak istemedikçe bağlandım. Aylar devam etti. Tam herşey yoluna girmişken sevepsiz bebeğim anne karnında büyümemeye başladı. Gelişim geriliği dediler hadi doğurtalım dediler. Ben dualar ediyorum yaşasın diye , o doğumhanede 2 dakikada bir 25 saat boyunca cihazlar bağırdı durdu. Sancım sınırın üzerine çıkıyordu hep. Sabır dedim bebeğim için. Ve sonunda benim minik kızım doğdu. 2 kilo 47 santim. Hemen ısıtıcıyı yanıma getirdiler. Kızımı yan yatırdılar. Serumum bitene kadar 1.5 saat gözlerimin içine baktı o yenidoğan bebek beş dakika dahi uyumadı. Eve geldik herşey yolundaydı. 1 haftalık kontrolünde hastanedeki kadınların sözleriyle başladı bu tacizler. Kuzımla hava almaya çıkınca devam etti. Her hastane kontrolünde yaşadım aynı duyguları. Aaa yenimi doğdu diyorlardı hayır 2 aylık dediğimde ama benimki 15 günlük seninkinden büyük diyorlardı. O kadar beynimin içi dolmuştuki. Eve geldiğimde herşey yolunda ama dışaro çıkacağım zaman içimi kara bulutlar kaplıyordu. Velhasıl yazın güzel günleri geçti yerini kışa bıraktı. Haliyle bebeğe kalında giydirdiğimiz için rahatlamıştım. Ama bu seferde doktorlardan, akrabalardan laf duyuyordum. Bebeğim iştahlıydı verdikçe veriyodum verdikçe veriyodum. Ha bide süt alerjiliydi bu arada.
Meme redleri, kolik dönemi, hepsinin tillahını yaşadık.
Ama bi zaman geldi. E hani üzülüp sinirlenip uğruna bebeğime daha fazla yedirdiklerim, yalan söylediklerim, bebeğimden çekindiklerim???
Hangisi benim evşmin içinde hangisi derdimi biliyor?
Çocuğumu paylaşırdım… oo bacaksız, minnoş, ufaklık, küçük fare…
her seferinde ben bunları diyene kızımın yemek yerkenki resimlerini atardım. Ufaklık olduğuna bakmayın dünyaları yiyor diye. Ha bu cevabı ya kırılıyor heralde diye kabul etmezdi kimse. Halen ufaklık minnoş demeye devam ederlerdi.
En son bir gün whatsappta durum paylaştım. Bebeğimin boyu ve kilosu ile ilgili şirin dahi olsa yorum yapab olursa kim olursa olsun rehberimden sileceğim, kimse yüzünden psikolojimi alt üst edemem, gayet sağlıklı bir bebeğim var , eğer çok zatıf olduğunu düşünüyorsanız bebeğin mama ek gıda masraflarını karşılayın demekki benim yapamadığım anneliği yapmakta gözünüz var yazdım.
artık dedim buraya kadar. Sen izin verdikçe kırabilirler ancak seni.!
Kimse cevap yazmadı, o günden sonra kşmsede bebeğimin kilosu ile ilgili konuşmadı. Benimde haliyle stresim ve yüküml hafifledi böylece bebeğimle güzel oyunlar oynamaya başladık. Ve onun ne kadar zeki olduğunu gördüm. Bi süre sonra kilo benim için üzülme yada sevinme etkeni olmaktan çıktı.
Allahın yarattığı bir bebek. Onun nasibine düşende bu, sağlık problemi olmadıkça neden üzüleyim. Sma hastası bebeklerimiz, hidrosefali bebeklerimiz, cam kemik bebeklerimi var. Onların anneleri ne yapsınki. Kilo ilerleyen zamanda alınıp verilebilir yine. Yeterki yeterki canları sağ olsun