Prensescik ah ah o insanlar yokmu ben hepsini Allaha havale ettim o kadar ağladım o kadar yorulmuştum ki resmen insan içine çıkmak istemiyordm lakaplar benzetmeler yok tembel yok üşengeç neler neler dediler kızıma korku endişe üzüntü hepsini bir arada yaşadım çok zor günlerdi bizim için gerçekten ilk bebeğim zaten pimpirikli bir karı kocayiz eşimin tarafında tek torun benm tarafımda da ilk torun kızım hep ilkleri onda yaşadığımız için elbette biraz tecrübesizlik ve korku oluyor instagram da bile ne fizyoterapislere yazmstm en son unlu bi fizyoterapistin bana normal değil kızınızın durumu acil bir çocuk fozyoterapistine başlayıp fizik tedavi almanz gerek diyince resmen dünyamız başımıza yıkıldı eşimle ne adaklar ne sözler adadik yeterki yurusn bi adım atsa diye doktorlara gittik hatta hocaya gidip okuttuk herşeyden medet umar olduk halbuki yavrum korkularını yenemiyordu ama annelik ya işte insan hep uzulcek birşeyler buluyor sonra oyun içinde ilk kez desteksiz kendi adım attı iki üç adım sonra hemen devam ettirduk oyunu bir gece de evin icinde gezmeye basladi hemde bildiginiz sizin bemm gbi dengeli yürüyerek kendide artık yası büyüdüğü için farkedip o kadar mutlu oluyorduki anlatamam o duygu o mutluluk paha biçilemez ❤ dicegim o ki biliyorum çevreye kulak tıkamak bazen çok zor oluyor insaniz anneyiz en ufak şeyi büyütüp üzülebiliyoruz ama hic dinlemeyin hic kulak asmayın evet benm çocuğum çok zeki olduğu için yürümüyor çünkü zeki çocuklar gev yürür zarar gormemk için diyip çekip gidin o ortamdan