Eşimin ailesi sebebiyle ve eşimle ufak tefek gerginliklerimiz var şu sıra. Aşırı kurgulayan , düşünen bir yapım var. Bişey beni üzdüyse onu unutana kadar düşünür üzülürüm . Hatta bu yüzden daha önce kayınvalidem ve görümcemle tartışıp bebeğimi düşürmüştüm. Şimdi gene ufak tefek tartışmalarımız var ama önceden gelen bir gerginliğin üstüne bindi artık tahammül sınırım kalmadı. O kadar gerginim ki üstüne bebeğim de uyumuyor , kucağımdan inmek istemiyor. Çok yoruldum . Şuan bebeğimi sallıyorum. Eşimden yardım istedim hiç oralı bile olmadı uykusu bozmadan devam etti . O kadar sinirlendim ki kaç gündür yardım istiyorum hiç kendini yıpratmıyor. Sorsan onun görevi değil , o çalışıyor zaten yoruluyor. Psikolojik olarak o kadar çöküşteyim ki canıma yetti bu durum artık. Eşime olan sevgim hiç azalmadı onca şeye rağmen ama sanırım oda artık azalıyor. Gerginliğin vermiş olduğu sinirle 2 den beri bebeğimi uyutmaya çalışıyorum ki gece-gündüz kavramını biliyor normalde bu saatte uyanmazdı. O kadar sinir doluydum ki emziğini yere atınca birden yastıkla yatağa hızlı indirdim çocuğumu , ayaklarını kaldırınca sanki canını yakar gibi indirdim. Sanki hırsımı bebeğimden çıkarıyor gibi hissediyorum. Yavruma çok düşkünüm ama birden böyle şeyler yapıyorum. Canını yaktım diye düşünüp kendimi kahrediyorum ama o an neden bu kadar fevri olduğumu bilmiyorum. Bununla nasıl başa çıkılır?