Svlkrmn uykuya zor dönüyorsa öncelikle kendimizi sorgulamamız lazım, kafamızdan o anda ne geçiyor, basıl bir gün geçirdik, stres seviyemiz ne durumda, canımızı bir şeye mi sıktık, delirdik mi, sinir mi olduk, endişe mi ediyoruz, süren bir sorunumuz mu var, çözüme ulaşmayı bekleyen şeyler mi var aklımızda, yada tezgahın üzerindeki bulaşıklar ütü bekleyen kırışık kıyafetler, yapılacak yemekler temizlenecek yerler mi var aklımızda… bunların hepsinin bizde yarattığı etkiyi yüzdeyüz hissediyorlar ve uykuya geçişlerini etkiliyor, bir nevi bizimle birlikte onlar da stres oluyor. Emin olun bunu 1 senede tecrübe etmiş bir anneyim. Anne olmadan önce iş hayatım epey stresliydi, anne olduktan sonra da yaşadıklarım sonucunda stresten arınamadım, ta ki oğlumun uykuları tepetaklak olana kadar. Önceleri birlikte uyuyorduk her şey yolundaydı, pandemi süreci başlangıcında eşim şehir dışından döndü, çalışmadı, hala daha evde. Bu süreçte uykular maafoldu. Sonra kafama ne takıyorsam ne beni strese sokuyorsa hepsini azat edip kendi hallerine, her şeyi de akışa bıraktım. En fazla bir saat olan gündüz uykuları 2-2buçuk saati bulmaya başladı, ben de bu sürelerde sıcak kahvemi içip kitabımı okudum okuyorum, arada foruma giriyorum, ılık duşumu alıyorum. Başka da hiç bir şey yapmıyorum 🥳💙🦋