Bebegim 1 yasinda. Hiç duran bir bebek değil bunu kabul ediyorum ama hiç üzerimden gitmiyor. Gün içersinde işlerimi yapmakta zorlanır oldum. Babasına bile gitmiyor. İstemediği bir şey oldu mu bağırıyor ağlıyor. Yemeyi zorla yiyor sürekli emmek istiyor ama verince istemiyorda. Dış dönemi diyecegim ama hep böyle . Dışarı çıkarsam bebek arabasini ve yürümeyi istemiyor. Kucak istiyor sürekli . Uyurkene çok zorlanıyor mesela ayakta sallanarak uyuyor. Uyku eğitimi vermeye cesaret bile edemiyorum. Bazen tükendiğim al kızıyorum sonra kendime kızıyorum ne anlıyor diye başka odaya gidiyorum çok sinirlendiğim an yastığa bağırıyorum sakin ol diye.
(Troid hastasıyım doğuştan troidlerim yok. Ve bu beni daha çok tahammülsüz hale getiriyor mu acaba diye ilaçimi düzenli hale getirmeye çalışıyorum ama bazen gece uyumuyor yanda çok yorgun oluyorum. Bazen erken bazen geç kalkiyor.)
Ve bu yöntemler nafile bile oluyor çünkü gelince yine herşey aynı oluyor. 1 yaşında ki çocuk ne yapabilir diyorum tahamamul edemiyorsun diye kendime kızıyorum farklı şekiller yönler oyunlar yönlendiriyorum oyun oynarken bile sıkılıyor mesela. Dışarı çıkartıyorum kucak istiyoru aliyorum yere inmek istiyor yürümek istemiyor ama bebek arabasını ben sürecek diye bagiriyor. Hayır dedikçe daha çok bağırıyor artık tamam sen kazandın diyorum. hal böyle olunca size sorayım dedim vardir aranızda gelişimci piskoloji okumuş biri diye .
Çünkü ben inat ettikçe daha inat edip işler zorlaşacak. Yapma dediğim şeyleri yapacak her konuda inadi sıkı olacak. Büyüdükçe söz geçirmez hal olmasindan bundan dolayı bağıran bir anne olmak istemiyorum. Bir yerde kesin yalns yapıyorum ama nerde. Ev hayatımız sakın eşimle hiç saygısız konuşma geçmez babası ilgilidir. Ben desem öyleyim.