Nuuur ah canım aynı şekilde. Düzgün yönlendiren biri de olmadığı sürece ilk annelik deneyimimizde hepimiz bocalıyoruz. Ben lohusa depresyonuna girdiğimi dahi düşündüm belki de kıyısından döndüm bilmiyorum. Bebeğim de ben de doğum sırasında ölümden döndük ve 9,5 cm açıklıkla acil sezeryane alındık. O yaşadıklarımın etkisi üzerine bebeğimde de meme reddi yaşayınca sütüm daha da azaldı. Üstüne mastit oldum, onun acısı göğüsleri boşaltma çabası bir yandan. Düşün o kadar yalnızdık ki ben ve eşim kimse bize o göğüslerin boşalması gerektiğini bile söylememişti hep boş laf kalabalığı yaptılar sadece. Uykusuzluktan sürekli gerçek hayatla rüya arasında gibi hissediyordum. Hala uyumayan, huysuz, sürekli ağlayan bir bebeğim var ve tek tesellim bebeğimin sağlıklı olması bu günlerin geçeceğine olan inancım. Mamayla beslensinler napalım, elimizden geleni yapıyoruz başta o kadar göz yaşı döktüm ki bu konu için şuan ne kadar da saçmalamışım diyorum.