Daha gece post acmsdm. Bebeğim kolik durmuyor ağlıyor diye. Gercekden 40 gündür çok zor günler yaşadım. Normalde de anksiyete ve panik ayağım var lohuslikla birlikte iyice depresyona girmisdm. Durmadan ağlayan bi bebeğim var. Sürekli anneme gelrim yardm etsin ddiye.yine 2 gündür burdayım.. dün her zmanknden fazlaydı ağlaması. Saat 5 buçuk olmusdu artk o kadar yorulmisdum ki yeter artık bu ne deyip durdum. Dilim kopsun bir daha tövbee. Bebeğim emerken bi anda bogazna kaçtı hemen oksurtdum. Gecdi sandm yüzünü cevrdm ağlayayım dedm nefesi açılsın ağlamadı bi ajda gözüde gitti hemen anne diye bagrdm. Önce ben abartyrn sandı sonra kucağına aldı ki nefes alamıyor babam uyandı salladı durttu hiç bir tepki yok. Ben hayatında böyle korku acı yaşamadım. Tamam dedim gitti artık onun nefesi ne ki. Annemle babam yalin ayak hemen hastaneye kostlr çok şükür hastne burada ambulans beklsk çok geç olurdu. Onlr gitti ben kaldm şoka girdim aglyrm ama gözümde yaş akmyo feryadma komşular yetişti. Teselli edyolar falan ama inanin ki ben omrumde boyle bur aci yasamadim. Daha once kucagimda gozlerimin icine bakyodu bu anda gitti gozleri diye bagryodum. Aglama dyolar bi daha bebegin olur diyolar icerde besigi duruyor abla dedim eşyaları orada ne bi daha oluru rabi onlarda teselli etmeye çalışıyor. O korkuyla altma işemişim bide. Gercekden gercekden dünyanın en zor şeyiymiş. Sonra babamlar geldi getrdler yavrumu bebeğimi melegimi. Kokusunu çektim içime. Allah k bin şükür bin şükür bi daha ağlıyor demek mi bi daha uyumuyor demek mi yordu demek mi aslaa. Bütün canım onun artık. Rabbim hiç kimseye yasatmsn inşallah acısını. Herksde söylüyorum bi an bile tahammülün azalmasın inanın herşeye değiyormuş😞