Lohusa depresyonu. Dipteyim, sondayım.

CemileF

Uzun seneler tekrarlayan depresyon ve kaygı bozukluğu tedavisi gördüm. Aile geçmişimde de benzer rahatsızlıkları yaşayan oldu. Dedem intihar etti. Babam da tedavi görüyordu. Hamileliğimi çok iyi geçirdim. Çok pozitif ve sakindim ancak doğum yaptığımdan beri kendime gelemiyorum. Hayattan soğudum. Yaşamımın böyle devam ediceğini düşününce nefesim kesiliyor. Yemeden içmeden kesildim. Bebeğimi düşünüp kendimi toparlamaya çalışıyorum ancak olmuyor. Yapamıyorum. En ufak şey moralimi deli gibi bozuyor. Saatlerce ağlıyorum. Bu postu bebeğim kucağımda gözü yaşlı yazıyorum. Eşim bu konuda anlayış göstermiyor. Psikiyatristime gitmek istediğimi
söylediğimde bana kızıyor. Doktora bana snlattığından farklı ne anlatacaksın diyor. İlaç konusunu açmıyorum bile. Bana öyle bir bakışı var ki, hayal kırıklığıymışım gibi. Ben kötü bir anneymişim, bebeğimin bütün dertlermi bana unutturması gerektiğini düşünüyor. Ama ben yapamıyorum. Güçlü kalamıyorum. Çıkmazdayım.

Naz06

CemileF canım sakin ol ilk zamanlar bende lohusa psikolojisine girdim ama geçicek. Doktora gitmek için eşinin onay vermesine gerek yok kendin için evladın için gitmelisin eşin sana bu konuda da destek olmalı köstek değil. Unutma geçici bir süreç inşallah hemen atlatırsın

RundownMom

CemileF İnsan hayatının her döneminde gerekirse psikolojik destek almalı. Bu ayıp değil. Herkes her sorunu kendi kendine aşamayabilir. Bana anlattığından farklı ne anlatabilirsin demek saçmalık. Belki aynı şeyleri anlatacaksınız ama aldığınız tepki yargılama, sorgulama veya tuhaf tuhaf bakma yerine çözüm önerisi olacak. Eşinize de böyle dersiniz. Ben de sizin gibiyim. Kaygı bozukluğu zor bir hastalık. Gebeliğim benim de çok şükür iyi geçti. Ama lohusalık bambaşka bir boyut. Öncesinde psikolojik bir sorunu olmamış biri için bile bu dönem psikolojik anlamda zor geçebiliyor ki burda bir çok örneği var. O yüzden destek alın derim. Allah yardımcınız olsun

Hayatadair

CemileF su an akıl değil yanında olma zamanı.Bi baba annenin iç dünyasını anlayamaz eş anlayışlı değilse özellikle bende çok ağladım eşime sarılıp bebeğimi çok seviyorum ama mutsuzum bu ben değilim nolur bişey yap diye ama eşim hep destekçi oldu.Bence eşini dinleme ve nasıl mutlu olacaksan onu yap git doktoruna ama güçlüsün unutma çünkü annesin herkes geçecek bu günler diyor tek tesellimiz bunlar

Egeeninannesi

CemileF
bence güzel şeyler düşünmelisin atmosferi değiştir iyi düşün hep iyi olsun annesin sen güçlüsün eşim destek olmuyor diye de üzülme yani herkes aynı olucak diye bir şey yok erkeklerin geneli öküzdür bide onu kafaya takma yani tabiki insan destek görmek ister ama odak noktan o olmasın bebeğin var ve bunu isteyen çocuğu olmayan onun için uğraşan milyonlarca kadın var sen şanşlı olanlardan birisin ki böyle mücizevi bi duyguyu tattın güçlü ol bebeğinin geleceğini düşün anı yaşa onunla bu zamanlar bir daha geri gelmez

Burcu7575

Canım bendede var hacamat olmanı onerırım baından rabbım şifa versın inşallah

Woody

Eşinizi dinlemeyin. Psikiyatriste gidin. Doğum yapalı ne kadar oldu bilmiyorum ama daha önce hiç sorun yaşamamış kişilerde bile oluyor. Sizin bi de öncesinde dönem dönem sorunlarınız olmuş. Daha ağır geçebilir.
Bunun dışında geçmeyecek gibi gelen her şey geçecek.

CemileF

Egeeninannesi biliyorum. Dışarda anne olmak için can atan ne çok insan varken bu ruh halinde olmak benim daha da üzüyor. Bu sefer kendimi suçlama başlıyorum.

Egeeninannesi

CemileF bence kendini hiç bişy için suçlama sen zaten merhametli bi anne olmasan böyle düşünmezdin umrunda olmazdı yani ama öyle değilsin herkesin bi bunalım depresyon hali oluyor ama geçiyor demek sen onlara göre biraz daha zor atlatıyorsun ama bu günlerde geçer canım üzme kendini ❤️

Smyrnaasimrani

CemileF psikiyatristlik bir durum yok. Hayatın değişti yeni bir bebek girdi hayatına bütün sorumluluğu sende. Normal böyle hissetmen alışma süreci uzun olcak demek ki. Nasıl ki hayatta mutluluk sevinç varsa keder hüzün de var. Psikiyatriste ben çok mutluyum diye gitmiyorsak böyle durumlarda da hemen onlara koşmamaliyiz. Bu genetik değil sadece küçükken ailenden ogrenmişsin bunu. O yüzden onlar öyle diye ben böyleyim deme. Bu geçici bir durum yavaş yavaş azalcak bu hisler. Annesi ölen birini düşün bütün gün ağlıyor acı çekiyor ama psikoloğa gidip ben üzgünüm demiyor zatn öyle olmak zorunda atlatana kadar üzgün olması normal. Senin de bu durumuna alışana kadar böyle hissetmen normal. Hepimiz geçtik o yollardan. Hem doğum yap dünyaya insan getir hem de ruh halin aynı kalsın bu mümkün mü.

HnfHm

Bu psikolojik travmayı yaşamayan yoktur emin ol. En zor dönem lohusalık, gerçekten de kırk günün bir hikmeti var sen toparlanacaksın, bebeğin dünyaya alışacak yavaş yavaş o uyurken sen de bolca su iç uyu, su güzel bir antidepresan. Elini yüzünü yıka ve hep tekrar et hepsi geçecek. Güzellikleri görmeye çalış mesela bebek kokusu ve bu kokuyu büyüdüğünde özleyeceğini.

Hafsa_islam

CemileF lütfen psikiyatriden yardım alın hem ilaç kullanıyorm hemde emziriyirum

CemileF

Egeeninannesi güzel yorumun ve desteğin için teşekkür ederim.

Mylifee52

CemileF canım benim aynıymışız seninle resmen okuyunca bir an ben mi yazdım dedim Temmuz da doğum yaptım ben de geçmişte anksiyete tedavisi gördüm depresyonda hamilelikten önce bırakmıştım hamileyken aynı dediğin gibi sakin geçirdim ama sezeryanla doğum yaptım anesteziden gözlerimi açınca allah bana bi skkkntı Burhan panik atak çarpıntı o kadar kötü şeyler yaşadım ki anlatamam kimseye anlatamadım dediğin gibi eşim bana kötü kötü bakıyordu hiç destek olmadı 17 gün dayanabildim pskytriye gittim ilaca başladım haliyle memeyi kestim onun suçluluğunu yaşadım vs vs bebeğimi sevmediğimi düşündüm falan filan o kadar kötü günler di ki düşünmek bile istemiyorum ama suan nasılım bomba gibiyim ve bebeği mi çok seviyorum onla hayata alıştım ondan önce naptıgımı düşünüyorum 11 aylık olduk hala tedavi ilacı içiyorum bilirsin belki öyle hemen bırakılan bi ilaç olmuyor anlıgahın GECİCEKKK Hiç kendini boğma Hersek çok güzel olucak sadece sabret ve bol duaaa et

CemileF

Mylifee52 ben de gidicem mutlaka. Ama eşimin tepkisi çok büyük olacak eminim. Onu ikna etmem mümkün olmayacak. Her zaman ilaca karşı gelmişti. Zaten sütüm az. Bir de ilaç yüzünden süt vermeyi bırakmam gerekirse eğer hiç mücadele etmediğimi, kolay yolu seçtiğimi, bebeğimi sütümden mahrum bıraktığımı falan düşünücek %100 eminim bundan. (Benim hiç vicdan azabı çekip üzüldüğüm aklına gelmiycektir)

Mylifee52

CemileF benimde bir sütüm vardı taşıyor du o şekilde bıraktım ben bide düşün nasıl bir vicdan ama şimdi boşuna üzmüşüm kendimi diyorum bu şekilde de büyüyor önemli olan benim sağlığım çünkü ona ben bakıyorum ben bakıcam bide durumumuz yoktu mama icin benim neler hissettiğimi bilemezsin ama kocaman oldu ve zaman çabuk geçiyor KESK’e o samanlar anın tadını çıkarsaymısım sende öyle yap bol bol video fotoğraf Çek çünkü hemen büyüyor lar şimdi sana öyle gelmez ama emin ol öle bebeğine alıştığında Hersek daha güzel olucak en büyük ilaç o

CemileF

Mylifee52 anlattıklarına üzüldüm ama düzelmiş olmanada sevindim. Umarım ben de geriye dönüp baktığımda bu günleri böyle mutsuz geçirdiğim için pişman olmam. Tadını çıkaramıyorum resmen. Çok büyük korkular yaşıyorum. Bebeğimle yada dış dünyayla ilgili her şeyden edişe duyuyorum. Kaygılanmadığım yada aklıma kötü bir senaryo gelmeyen bir dakika bile yok.