Acayip bir hal içerisindeyim hiç bu kadar kötü anlamsız olmamıştım . Kaynanamla hiç geçinemezdik önceleri evliliğimin ilk ayları berbat geçti diyebilirim sabrımız olmasa çoktan biterdi psikiyatri falan asla işe yaramadı sonra bi hocaya gittik sana yazdırmışlar yuvanda mutlu olma diye dedi neyse bir kaç dua yazdı taşıdım bir süre evimizi taşıdık biraz düzeldim acayip öfkeliydim yoksa . Uzun zamandır kaynanamı da görmezden geliyor alttan alıyor büyüğüm diyordum yaptıklarına rağmen şimdiler de o alttan almamın birikmişliği var sanki bu sefer kadın benimle çok uğraşmıyor en azından eskisi kadar zararı yok ama gel gör ki sesini duymaya tahammül edemiyorum bir anda gelişti ne kavga ne küslük sesini duymak görmek kesinlikle istemiyorum dün kocam onu köye götürdü çıldırdım onun yanında diye (kesinlikle yanlış biliyorum asla anne oğul arasına girilmez durum ne olursa olsun annesinden onu hiç bir zaman kıskanmadım ) ama yemin ederim elimde değil . Akşam iftara Çağıralım annemi dedi eşim napıcam hiç bilmiyorum o nefret duygusuyla kadının kalbini kırmak istemiyorum can dese çor gelecek çünkü . Onun bana bu zamana kadar yaptığı onca şeye rağmen kırmak istemiyorum bir gün olsa kendimi durdururum ama bir alt mahallede olmasına rağmen bir yemeğe çağırırım bir hafta kalır . Napıcam ben neden böyle oluyor kocam anlayışlı hatta yine hocaya gidelim falan diyor ama nasıl olacak bilmiyorum