Merhaba herkese… İçi dökmezsem bu gece uyuyamayacağum sanırım. Maalesef ben de kaynamadın muzdarip taze anneyim… Eşimle 2013 yılında tanıştık.. Ozaman kpss ye hazırlanacaktım. Evlilik mevzusu geçtiğinde memur olmazsan olmaz ailem istemez diye bir cümle söylemişti. Zaten olan hırsıma hırs eklemiştim bu cümle. Türkiye de derece yaparak İzmir de bir kuruma atandım.. Memur olduktan 1 ay sonra annemin kanser hastalığının nüksettiğini öğrendim bu yüzden eşime nişanı yapalım annem tekrar kemoterapi alacağı için artık iyi olmaz demiştim. Annesi istemedi.. Annem iyileşsin sonraymış.. Aradan 3 ay geçti ablamın doğumu yaklaştı.. Dedim ablam doğurmadan yapacaksan yapalım.. Yok ablası doğursun bş toplansın oldu.. Artık boşverince yeğenim 1 aylıkken nişan yapıldı. Sonuç nişanı da annem evde yatıyordu ablam da çocuğa gidip duruyordu. Yalnız kalmıştım iyice bilendim. Neyse ki düğün 4 ay sonra oldu. Orda da bir sürü problem yaşadık annemle ilgili.. Orayı geçiyorum artık.. Evlendim 4 ay sonra annemi kaybettim.. Tahammülüm kalmadı annesini zerre görmek istemedim sorunlar yaşadık. Bir şekilde aşmaya çalıştık derken evliliğimşzin 1. Yılında ben kanser olduğumu öğrendim.. Doktor kemoterapiden önce yumurtalık dondurma işlemi yapmamızı aksi takdirde ilerde normal yolla çocuk sahibi olamayacağımızı falan anlatıyordu tabi ben kendi canımın derdindeyken… 5 yıl çocuk yapmak yasak dendi… Annesi çok telaşlandı benim için değil çocuk için… “5 yıla kim öle kim kala” dedi.. Günlerce ağladım.. Halbuki duymak istediğim tek şey canın sağolsun kızım senin sağlığın yerinde olsun yeter… Olmadı… 6 ay tedavi gördüm.. O sıralar yaşadıklarımı anlatsam sayfalar yetmez zaten.. Gel zaman git zaman 3 sene sonra normal yolla hamile kaldım.. Aradaki buzları bir şekilde eritmeye çalıştım.. Oğlum doğdu benden, ablamdan kıskanmaya başladı. Hastanede ablamdan çocuğu almaya çalışıyor bakamayınca geri veriyordu.. Ablam annesinin kokusunu duysun diye bana veriyor, ben uyuyunca kucağına alıp gelenlere göstermeyip babaannesinin kokusuna alıştı diyor.. Sinir olmamak için hep uyudum çocuğu dahi görmedi gözüm.. Eve geldik.. Kucağına alma, beşiğine yatır, öpme, dokunma, üşür böyle uzar gider.. Bi gün artık patladım. Bu çocuk anne kucağı çocuğu daha şimdi almayacağım da ne zaman alacağım dedim “havalar ısınınca” deyince eşime böyle olmayacağını çocuğuma tek bakmak istediğimi aksi takdirde babama gideceğimi söyledim. Nitekim 3 günden sonra oğluma tek başıma bakıyorum.. Virüs çıktığından beri gelip göremiyorlar. Ablam izin vermedi çünkü kimseye kronik hasta geçtiğim için.. Artık o kadar bunaldım ki çarşamba günü anneme gitmek istedim.. Hem anneler günü hem de torununu görsün hissetsin… Bununla ilgili fotoğrafta paylaştım… Eşimin kardeşi eşime o akşam annemin bugünden haberi var mıydı mezarlığa gidilceğinden diye mesaj atmış bizimki de anneme de gelcez zaten söyleme demiş.. Ölmüş annemden de kıskanmış… Bugün çiçeğini tatlımı alıp gönül almaya gittim bunlardan haberim olmadan. Zaten oğlumu sürekli annem diye sever.. İstemiyorum sevmesin.. Eşim kaç kere ikaz etti yok aynı.. Arabadan camı açtım hiç inmedim karşıdan başladı sevmeye.. Annem sen benim en güzel hediyemsin hediyeye gerek yok… Arkanda dağ gibi babaannem var falan.?? Sen hayırdır diyesim geldi zor tuttum kendimi.. Eve geldik sinirden ağlamaya başladım yeter artık diye.. Eşim ne var bunda diyor ama yediremiyorum.. 5 yıla kim öle kim kala dediği için annem diye sevmesini hazmedemiyorum.. Oğlumun 1 annesi var o da benim.. Ablam annem diye sevse batmıyor ama onun sevmesine katlanamıyorum.. Sinir Olmamam gerek biliyorum ama elimde değil.. Lanet olsun ki çocuğuma o bakacak işe başlayınca hiç istemiyorum bakmasını… Öyle içimi dökmek istedim uzun olduysa kusura bakmayın 🙏