Ftmmhmttrk27 Bazen diyorum ki “içerden bana tekme atan ayaklar bunlar mıydı? Gel bir öpeyim” sonra ben ayağını öpünce bana gülümsüyor, benimle konuşmaya çalışıyor, şirinlikler yapıyor sonra iyi ki dedirtiyor. Bazen oturup düşünüyorum ya ne kadar zor bir bebekti, uykusuzdum, hayatımı özlüyordum, gezebildiğim zamanlar istediğim de yattığım istediğimde kalktığım zamanları özlüyordum şimdi gözümün önünde büyüdü ve ben doyamadım duyamıyorum keşke karnımda olsaydı değilde keşke bebek olsaydı da böyle çabuk büyümeseydi diyorum. Uykusuzluktan gözlerimi açamadığım sabahlarda yüzüme bir el değiyor agu guuuguu diye seslerle beni uyandırmaya çalışıyor, 6 ay öncesini düşündüğümde nasıl olacak, kime benzeyecek diye merak ettiğim şey kollarımın arasına şimdi sığmıyor. Zaman çok çabuk geçiyor şimdi bunları düşünüp hissetmen alışmaya çalışmandan. Sen ona o sana alıştığında arkanda dünyalar yansa o kucağındaysa umrunda olmayacak😌🙏