Arkadaşlar kızım 27 aylık. Yani emzik bırakma zamanı aslında çoktan geçti. Bu süreçte bir çok deneme oldu. Bazıları günler sürdü bazıları dakika… Şu an geriye bakınca keşke ikinci bebeğimde önce emziği bıraktırsaydım diyorum ama malesef olmadı. Kızım kolay bir çocuk değil. Özellikle uylu konusunda çok zorluyor. Geçenlerde (kurbandan önce) yaklaşık 10 gün hiç almamıştı. Sonrasında eşim zor uyuyo diye bi kere tekrar verdi o kadar yapma dememe rağmen. O günden şimdi gece gündüz emzik diye ağlayıp duruyor. Veriyorum vermesine, hatta ağlatmıyorum emziğe karşı ayrılık kaygısı olmasın diye. Ama bugün direttim. her emzik dediğinde başka şeyle oyalamaya çalıştım. ama bugünün huysuzluğu mu emzik vermememin huysuzluğu mu bilmiyorum, bugün ağlaması hiç durmadı. Öğlen uykusundan uyandıktan sonra çocuğun içinden canavar çıktı. Parkta bile oynamadı. Marketin önünde tam yarım saat susmasını bekledim. Eve geldik başka şeyden ağladı. Kıyafet giyiyorum diye ağlıyor, giymiyorum diye ağlıyor. Su içmek istiyorum diye ağlıyor, istemiyorum diye ağlıyor. Banyoda oynattım, sakinliği yarım saat sürdü. Şimdi babası çizgi film açtı (normalde izlemeyiz, pes etti). Koltuğa otur izle diyoruz, koltuğa oturmam diyo. Yastığa yere otur diyoruz. Oturmam diyo. Ayakta izle o zaman diyoruz, ayakta izlemem diyo. Kafayı yicez ikimiz de. Şimdilik sakin çizgi filmden ötürü ama birazdan da onu kapatınca ağlayacak. Uyumak istemiyorum diye ağlayacak.
Neyse sorum şu, bu kadar ağlamaya katlanıp çocuğu da stres altına sokup emziği bıraktırmak mı yoksa olan olmuş zaten diye zamana bırakmak mı?
Emzik bırakma konusunda deneyiminiz, öneriniz varsa seve seve dinlemeye hazırım. Herkes mi bunu yaşıyor yoksa ben mi bir yerlerde yanlış yapıyorum. Sınır çizmeye çalışıyorum. Hayır dediğim zaman o hayırdır. Mesela son günlerde marketlerde benim hayır dediğim şeyi almak için çok diretmiyor. Biraz bu duruma alıştı gibi. Ya da bu dönem geçici bir süreç olabilir bilemiyorum. Onun hayır dediği şeyi de zorlamıyorum. Yemek yemek istemiyorsa zorlamıyorum, kıyafetini kendi seçiyor, terliğini kendi giyiyor. Yani 2 yaş sendromu için yapılabilecek olan, bireyselleşme sine yardımcı olacak şeylere de özen gösteriyorum.
Üstüme akıl fırlatın nolur. Ben kendiminkini yitirdim.