Kendi sürecimi anlatmak istiyorum.
Bir yanım hala buruk ama zamanı gelmişti.
Şöyle ki biz 10.-12. ayından itibaren gece emmeyi bıraktık. Yani bende eşimde debelendik biraz bunun için. Gece uyanıyordu meme diye ağlıyordu. Bazen uykuya geçmesi çok uzun sürüyordu. Ama ne ışığa çıkarıyorduk ne meme veriyordum. Kimse sanmasın çok kolay olduğunu 2 saat uyanık kaldığımız oluyordu. Öyle böyle pes etmeye başlamıştı 1 hafta sonra. Sonra hastalık ve diş harici gece hiç emzirmedim. Sonra gündüz onu sevmek için kucağıma her aldığımda veya canı sıkıldığında meme meme diyordu. Ama böyle emmiyor öyle yatıp ağzında tutmaya başlamıştı. Yavaş yavaş böyle durumlarda istediğinde hayır demeye başladım hemde yemek yemesini çok etkliyordu. Buna da bağır çağır ağla bir şekilde dikkatini başka şeylere vererek bıraktırdım. Uykuya emerek geçiyordu hep hiçbir başka yolu yoktu yani. Sonra eşime elini taşın altına koyması gerektğini artık yazında rahat etmemiz için bunun şart olduğunu söyledim. Çünkü her yerde emziremiyorum ve uyumuyordu. Sonra eşimde bayağı bir sabırla geceleri omzunda uyutmaya başladı. Çok direndi falan ama yine 1 hafta sonra alışmış oldu. Sonra bende emzirmeden uyutmayı denedim ama olmadı açıkçası kıyamadım da. Bu 18. aya kadar talebine göre gece uykularına bazen emerek bazen sarılarak geçti. Bazende babasıyla. Gündüz uykuları hep emerekti. Çünkü sadece uyurken emiyor. Zaten 14. aydan beri tek uyku yapıyor. Böyle böyle nasıl tamamen bıraktırıcam diye düşünüyordum. Çünkü gerçekten emmiyor ağzında tutuyor uykuya geçerkende.
Bayramın 3. günü kız arkadaşlarımla ve kuzenlerimle tatile gittik. 3 günde sadece 2 kere istedi. Teklif ettiğimde de istemedi. Bende bu fırsatı kullanayım dedim. Eve geldiğimizde başbaşa kalınca istedi tabi yok dedim. Bitti kızım dedim. İlkinde biraz ağladı ama Allaha şükür 3. gün ve hiç sıkıntımız yok.
Çok korkuyordum ağlayarak üzülerek olacak diye ama tamamen süreç kendi içinde evrildi. Ne bir hırçınlık ne bir kızgınlık sadece benim yüreğimde bir kırgınlık var 🥹🌸