Son birkaç aydır 3 yaşına girecek kızım resmen imtihandan geçiriyor beni. Ya her şeye ama her şeye ağlıyor. Bayramda tatil yapalım dedik burnumuzdan fitil fitil geldi. Tekne turunda ilk 10 dk bağırmayla karışık ağladı yırttı kendini resmen. Oturmak istemiyor, ortalıkta gezinmek ve koltuklardan sarkmak istiyormuş.deli gibi rüzgar var ceket giymemek için ortalığı birbirine kattı resmen. Hasta olmasa bari.. Ya karşımıza da aynı yaş grubu bir çocuk oturdu çocuk anasının dibinden kalkmadı ya.
Yolda elimizden kesinlikle tutmak istemiyor resmen arabaların önüne önüne atlamak istiyor . Elinden tutalım çığlık kıyamet bağırma çağırma resmen rezil rüsva ediyor. O kadar yorulduk ki eşimle şu 2 gün, yani nasıl dinlenicez bilmiyorum . Oturma namına bir şey yok asla çocukta. Sürekli ya omuzda ya takipli yürüyerek gezindik. Aksi durumda krizli bir şekilde ağlamaya geçiyor .Gören de demez mi “amma hareketli , çok yaramaz”.. hepten modum gidiyor.
Bugün bir cafede yine inatlaştı, oturmuyor ayakkabısıyla üstüme basıyor, bağırıyor. Tatlı aldım sever diye yok. Ekran bile açtım ona da kanmadı. Artık ben de ağlamamak için zor tutuyorum kendimi. Karşı masada 40lı yaşlarda bir çift var. Kadın resmen bakışlarıyla kovdu bizi. Hak vermiyor da değilim. Bizden başka ses yapan yok. Birkaç kez göz göze geldik, resmen “defolup gidin” der gibi baktı. Eşime kalk gidelim diyip kalktık ordan.
Ya benim şansımdan mı kaderimden mi zaten gurbette bir başıma, eşimi de akşamdan akşama görüyorum. Bir yere gezmeye gideyim desem onda da kızım anamdan emdiğim sütü burnumdan getiriyor. Artık birkaç haftadır mide ağrılarım, kafa ağrılarım baş göstermeye başladı. Kelimelerim karışıyor, bazı söylemek istediklerimi toparlayamıyorum. Bitip gittim. Yaşamak için yaşıyorum resmen..
Bu arada her istediğini felan yapmıyoruz, kural ihlali yapacak aile büyüğü, eş , dost , akraba da yok gurbette olduğumuzdan. Ama bu çocuk niye böyle düzelir mi düzelmez mi bilmiyorum. Düzelmezse ben de mum gibi eriyip giderim..