Hepimiz evlatlarımızı çok severiz tabiki de ama bende durum başka.
Psikolojim bozuldu artık. 5 yaşında. Tek başıma büyüttüm desem yeridir zaten eşimde bir senedir yurtdışında. Kimse güvenilir gelmiyor gözüm hep arkada. Sanki bi benim evladıma zarar gelecekmiş gibi korku yaşıyorum. Kardeşi var 11 aylık onuda çok seviyorum ama büyük çocuğum gibi değil. Büyük oğlum çok başka benim için evlendim hemen hamile kaldım zaten hamileyken babamı kaybettim. Sonra riskli gebelik, erken doğum, sorumsuz eş, gurbet vs. Derken hep başbaşaydık. Hamileyken babamı kaybetmek psikolojik olarak çok yıprattı beni. Gündüz normal bir sıkıntı yok. Her anne çocuk ilişkisi gbı. Ama kardeşi ni kıskandığı için ilgi çekmeye çalışıyor. Küçük çocuğum çok huysuz kucaktan inmeye fırsat vermiyor sürekli ağliyor hal böyle olunca büyüğe çok sıra gelmiyor küçük yattığında da sabrım kalmamış oluyor açıkçası. Hiç oynamıyor değilim tabiki zaman ayırıyorum ama eskisi gibi değil. Uyuyunca kalbime taş oturuyor gün içinde babasıyla, dedesiyle veya başka birisiyle konuşurken o zaman beni sinirlendiren dikkat çekmek için yaptığı anlamsız ve direk sinir bozucu olan hareketler e üzülüyorum kendini ne kadar paralıyor beni daha fazla görün demek için. Ona verilen ilgi hiçbir zaman ona yetmiyor kardeşle kimse ilgilenmesin istiyor. Bu düşünceler de beni ya ona bişey olursa düşüncelerine itiyor gece uyuyamıyorum. Kalbim ağrıyor