Kızlar selam bu bir iç dökme postudur. 6 ay önce anne oldum. İsteyerek anne oldum. Her şeye bin şükür ama konumuz bebeğime olan sevgim ya da onu istememek değil. Ben bebeğim olduktan sonra ilk kez 4.ayda sosyalleşmek için dışarı çıktım o da yine bebeğimle ve sadece yürüyüş yapmak için. Bebeği biraz iş ortamından uzaklaşmak için de istemiştim gece gündüz çalışmama rağmen kıyaslanamaz bile. Havalar, hastalıklar falan filan derken 6.ayda biraz biraz dışarı çıkmaya başladık o da yine sadece market turu ve yürüyüş. Ailelerle farklı şehirlerdeyiz eşim de ayın büyük çoğunluğunda 24 saat çalışıyor. Eş demişken onunla da ne kadar eş kalabildik bilmiyorum. Yaklaşık 1 senedir karı koca ilişkimiz yok ve 6 aydır da yataklar ayrı bebekten dolayı. O yüzden de sanki hiçbir şey yaşamamışız da aynı evde yaşayan iki aile bireyiymişiz gibi hissediyorum. Yakınlık kurmak aklımın ucundan bile geçmiyor. Hormonlardan dolayı zerre istek yok zaten o da halimi gördüğü için hiç teklif etmedi. Yakın çevremde hemen hemen aynı dönemde anne olan 10 a yakın arkadaşım var ve görüyorum yurt dışı tatilleri hafta sonu mini şehir dışı turları falan filan.. Hepsine bin maşallah ama ben sanırım biraz anormal enerjisizim. Saçıma başıma en son ne zaman baktım bi şeyler yaptım hatırlamıyorum bile. Dolabımdaki kıyafetlerin abartmıyorum neredeyse hepsini çıkardım yolladım sağa sola. 34 bedenden 40 bedene çıktım iki senede. Dünyanın bakım ürünü çekmecelerde tarihe karıştı. Artık sadece anne ve hayatta kalmaya çalışan bir organizma gibi hissediyorum. Aşırı sosyal bir insan değildim ama yine de özlüyorum araştırmayı, yürümeyi, süre sıkıntısı olmadan boş boş dolanmayı.. Eskiden nasıl görünüyordum unuttum . Fotoğraflarıma bakınca başka bir insanı görüyormuş gibi hissediyorum. Eşimle nasıl tekrar sıkı sıkıya bağlanacağımı bilmiyorum. Ona değer veriyorum, yaptıkları için minnettarım ama çocuğumun babasını seviyorum eşimi nasıl sevdiğimi unuttum. Geçecek mi emin değilim. Ben mi adapte olamadım yoksa bebeğime kendimi çok mu adadım bilmiyorum. Bırakıp çıkabileceğim kimse yok birlikte yapabileceğimiz şeyler de bu kadar. Zaten bırakamam da aklım kalır diye hassas bir bebek çünkü. Arkadaşlarıma bakıyorum hepsi eski hayatına dönmüşler ışık saçıyorlar. İşin bende bittiğini biliyorum çünkü eminim geçmese ya da ayak uydurulmasa ikinci üçüncü çocuklar olmaz her yerde bitmiş kadınlar görürdüm. Desteksizlik mi isteksizlik mi bilemedim. Fazla uzattım farkındayım ama ne yapacağımı bilemiyorum…