Benim kızım 21 aylık oldu ve ben hala dakikası dakikasına ne yaptığımızı yazıyorum sanki yazmazsam unutacakmışım ve bişey olacakmış gibi hissediyorum. Bebeğime doğum yaptığımdan beri tek başıma bakıyorum ailemin yanında yaşıyorum ama bebeğimi bırakıp daha on dakika markete çıkmışlığım yok. Doğduğundan beri ne yapıyorsak hep ikimiz yapıyoruz sanki onu birine bıraksam başına birşey gelecekmiş bensiz çok üzülüp ağlayacakmış gibi hatta kendini terkedilmiş hissedecek diye düşününce aklım çıkıyor o yüzden ne kadar zor olsada hep yan yanayız. ilk başlarda çok zordu ama artık çok keyifli kızımla sohbet ederek yürüyüş yapmak, market alışverişi yapmak onunla sohbet ederek karşılıklı kahvaltılar ve akşam yemekleri, balkon keyfi o benim minik arkadaşım.