Arkadaşlar, soracağım soruyu anlamanız için öncelikle size birşeyler anlatmak istiyorum. Şöyle ki, parktan tanıdığımız kızımla yaşıt bebek vardı. Bugün eve davet ettim kızımla beraber oynasınlar diye. İkisi de 2 yaşında. Gelen kızın adı defne olsun diyelim. Bu defne aşşşııırı hareketli. Ama 1 sn bile yerinde durmak yok. 3 saniyede yemek masasının üstüne çıkıyor. Sandalyeden sandalyeye zıplıyor. Yemek masasının üstünde bebek oturağına oturup girmeye çalışıyor. Oradan pencereye doğru gidip perdeye asılıyor. Tabi bunlar dışında normal oyuncaklarla da oynuyor arada. Boya kalemleri, kaydırak, ışık açıp kapama vs… Kızımın 2 günde dağıtamadığı kadar dağıttı 5 dk içinde. Ve dikkat ettim annesi asla onu tehlikeler konusunda uyarmıyor, hiç “dur”, “dikkatli ol” veya “bu senin için zararlı” demiyor. Bu defne aklına esen her şeyi anında yapıyor. Ve hiç konuşmuyor sadece Aaaa sesiyle istediği/istemediği şeyi anlatmaya çalışıyor.
Kızıma gelecek olursak benim kızım da çok hareketlidir çok oynar ama çoğunlukla oyuncaklarıyla oynar. Mesela masanın üstüne çıkmaz çünkü ilk çıkmaya çalıştığı zamanlar ben onu masanın üzerine çıkmanın tehlikeli olduğu ve kendisine zarar verebileceği, düşebileceği konusunda uyardım. İşte oturağa oturuyor ama anlık bir kararla değil. O oturak konusunda onun kendisine kiçük geldiği artık içine sığmayacağı konusunda uyardığım için benim yüzüme bakıp sonra oturağa bakıp öyle içine oturmaya çalışıyor.
Bütün bunlar olurken benim aklıma gelen şey şu oldu. Ben kızımı tehlikeler konusunda uyarıp ona dikkatli olmasını veya sıkı tutunmasını vs. telkin ederken onun keşfetme özgürlüğünü mü kısıtlamış oldum acaba. Aslında bütün bunları keşfetmesine izin verdim. Mesela masanın üzerine ilk birkaç kez çıktığında engel olmamıştım ama sonradan uyarmıştım. Ya da oturağa oturmak istediğinde oturmasjna ses etmemiştim ama sıkışmaya ya da çıkamamaya başladığında artık küçük geldiği konusunda uyarmıştım.
İki çocuğun oynamasını izlerken sanki benim kızım çok mahsun bakıyor gibi geldi. Hani çocukken çocuk olamayan kız çocukları olur ya, olgun davranmak zorunda kalırlar. İşte öyleymiş gibi hissettim.
Peki sizce doğru mu bu davranışın yoksa yanlış mı? Kızımın dürtüselliğini baskılamış olabilir miyim? Ya da onu kaygılı bir çocuk olmaya itmiş olabilir miyim?
(Bu arada kızımın gelişiminde Allah’a şükür hiçbir sıkıntı yok. Konuşması 4-5 yaşında çocuk gibi. Hoplaması zıplaması gülmesi ağlaması tepkileri… Olması gerektiği gibi. Sadece bu aralar biraz agresifliği var gibi. Bişeyi yapamadığında vs. biraz sinirlenip çığlık atabiliyor ya da elindeki şeyi fırlatabiliyor. )