Bugün biraz kendimizden konuşalım güzel anneler…
Bir zamanlar sadece kendimizi düşünürken, şimdi nefesimizi bile evlatlarımızın ritmine göre alıyoruz. Hamilelikten başlayan o uzun yolculukta; uykusuz geceler, soğuyan çaylar, yarım kalan yemekler, hiç bitmeyen yorgunluklar yaşadık. Kimi zaman sofraya oturmaya fırsat bulamadık, kimi zaman dışarıdaki hayat akıp giderken camdan izlemekle yetindik. Dört duvar arasında bunaldığımız, destek göremediğimiz, “Nasılsın?” diye soran bir el aradığımız günler oldu. Bazen çocuklarımız ağladı, bazen onlarla birlikte biz de sessizce ağladık.
Ben anneliğin ne kadar büyük, ne kadar zor ama bir o kadar da kutsal bir şey olduğunu kızım doğunca öğrendim. Yarım kalan çaylarım, yarım kalan uykularım, yarım kalan hayallerim oldu… Ama kızım hepsini sevgisiyle tamamladı. Çünkü annelik; kendinden eksilip evladında tamamlanmayı öğrenmekmiş.
Bazen saçlarımız dağınık, üzerimizde günlerdir değişmeyen pijamalar, gözlerimiz uykusuz olabilir. Duş almaya bile vakit bulamadığımız, sinirden tükenmiş hissettiğimiz anlar yaşayabiliriz. Ama bunların hiçbiri bizi kötü bir kadın ya da yetersiz bir anne yapmaz. Çünkü bir anne, sevgisiyle güzeldir. Ve emin olun, her anne kendi evladının dünyasındaki en güvenli limandır.
Hayatta hangi zorluğa katlanıyorsak, hepsi evlatlarımız için… Şimdi dönüp annelerimize baktığımda onları çok daha iyi anlıyorum. Eskiden anlam veremediğim cümlelerin ne kadar büyük fedakârlıklar taşıdığını bugün bir anne olarak hissediyorum.
Başta kendi annem olmak üzere, kalbi evladı için atan tüm annelerin Anneler Günü kutlu olsun. İyi ki varız, iyi ki anneyiz. Allah evlatlarımızı sağlıkla, huzurla, uzun ömürle büyütmeyi nasip etsin. 🤍
