Kızlar merhaba 33 aylık kızım var 1 yaşında işe başladım ama bu süreçler bizim için kolay oldu hep uyumlu ve sosyal bir çocuk. Doğdu doğalı kucağa almayayım yanımda yatırmayayım demedim yapımda öyle gerçi hep sarıldım kokladım beraber uyudum. Geçen bir tanıdığımız güvenli bağlanma yok aranızda dedi kaygısı çok yüksek dedi yetişkin psikolog kendisi. Açıkçası psikolog olunca da ciddiye aldım ve çok üzüldüm. Uykuya direnmesini uyumak istememesini ona bağladı. Bir destek alın dedi. Belki burada anlayanlar vardı diye yazmak istedim. Birde alıştırma süreçleri hep kolay oldu emzik bırakma falan hiç zorluk çıkarmadı bunlar içinde zorluk çıkarması gerekir herşeyin yolunda gitmesi de problem dedi. Yakın zamanda da saç kıran olmuştu tam tuvalet eğitiminde oldu kakasından aşırı korktu kızmadan güzellikle hep konuşarak tuvalet eğitiminide 1 hafta gibi bir sürede atlattık. Yabancılama olayıda çok yok herkese gidiyor ona da sıkıntı dedi mesela. Karanlıktan korkuyor kapalı odalara girmek istemiyor hep bi tetikte gibi dedi. Zaten bu aralar hiç söz dinlemiyor herşeyi kendi yapmak kendi karar vermek istiyor kural sınır hiç koyamıyoruz. Sürekli arkadaş istediği için kreşe de başlattım. Kreş öncesi aşırı bir kucak isteği olmaya başladı biraz azaldı gibi kreşe başlayınca. Aşırı üzdü beni bunları duymak ne sevgisini ne ilgisini asla kısan ilgikenmeyen ebeveynler değiliz. Sonuçta ilk çocuğumuz acemiyiz bizde terapiye başlamalı mıyız sizce kreşinde ki psikolog ile görüşeceğim bide bu hafta çok kafama takıldı.