mahvoldum gerçekten. sinirlerim o kadar yıprandı ki. Dört buçuk yaşındaki kızım ve dokuz aylık bir oğlum var. Gerçekten kızım beni bitiriyor. Okula gitmiyor. Daha önce de zaten buraya çok yazmıştım. Sürekli gününü televizyonla geçirsin istemediğim için dört beş gibi gündüz anca açıyorum televizyonu. Ama o vakte kadar mahvoluyoruz. Yedi sekiz kere kıyafet değiştiriyor. Değiştirdiği kıyafetleri asla yerinden kaldırmıyor. Her kaldır dediğinde bir kavga çıkıyor. Şimdi babasıyla birkaç günlüğüne bir yere gidecek. Geçen gün yaptığı gibi bütün kıyafetlerini dökmüş ben valiz hazırlıyorum diye. Sürekli kızmaktan yoruldum. Sürekli topla, topla, topla dürtüsünden yoruldum. Gerçekten evin sürekli dağınıklığından yoruldum. Daha dün yıkadığım çamaşırlar makinede katlayıp yerine bile koyamadım. Hala yemek yapamadım. Erken kalksam da aynı, geç kalksam da aynı. Gerçekten yoruldum, bittim, bıktım artık. Ağlaya ağlaya dört buçuk yaşında aklı yetmiyor, dört buçuk yaşında aklı yetmiyor diyerek ona kızmamak için kendimi sakinleştirmeye çalışıyorum. Ama yine de dayanamadım. Kıyafetlerini başka çocuklara göndereceğim, poşetleyeceğim dedim. Daha sonra onları götürmüş, başka yere saklamış. Evin her yeri bir kıyafet. Evin pislik içinde. Asla temizlik yapmayı bırakın, yemeği bile zor yetiştiriyorum. Gerçekten bu süreçler ne zaman geçecek? Ben çok zorlanıyorum. Çok yıprandım. İkinci çocuğum zaten kendi kendine büyüyor. Ablası ona da vuruyor kiskandigini söylüyor kendisi ağzıyla. Ama her gün kalkıyoruz aynı dava daha kahvaltı yapmadan 4 kıyafet degistiriyor. Kendi kendine oynamiyor sürekli altına kaçırıyor her dk külot kıyafet degistiriyor gerçekten napıcam ben ne olur akil verin bana beynim durdu